Sessiz dağlara yeni yağmur yağmış, akşam havası sonbaharı getirmiştir. Parlak ay çam dallarının arasından ışır, berrak kaynak suyu taşların üzerinden akar. Bambu koruluğundan sesler gelir: Çamaşır yıkayan kadınlar dönmektedir; nilüfer yaprakları sallanır: Meğer balıkçı teknesi akıntıyla aşağı inmektedir. Baharın çiçekleri ve otları varsın solsun; böyle bir sonbahar dağı yine de kalmaya değerdir.

暝（míng）：Akşam. 空山：Sessiz ve sakin dağlar; bütünüyle insansız demek değildir. 新雨：Az önce yağan yağmur. 浣（huàn）女：Çamaşır yıkayan kadınlar.

下渔舟: Balıkçı teknelerinin akıntıyla aşağı gitmesi. 随意: Bırak olsun. 歇: Solmak, dinmek. 王孙: Başlangıçta soylu çocukları demektir; şiirde inzivaya çekilmiş kişiyi anlatır, şairin kendisini de belirtebilir.

Son beyit,《楚辞·招隐士》（Chu Şarkıları · Münzeviyi Çağırmak）eserindeki, soylu genci geri dönmeye çağırıp dağda uzun süre kalınamayacağını söyleyen anlamı tersine kullanır; dağın sonbahar manzarasının kalmaya değer bir güzelliği olduğunu vurgular.

Eseri okuma rehberi：Wang Wei, yağmurdan sonra sonbahar dağlarında akşamı anlatırken parlak ayı, berrak pınarı ve dağ köyündeki işleri bir araya getirir. Şiirdeki sessizlik hayattan kopuş değil, insanla doğanın huzur içinde birlikte yaşayabildiği dingin bir âlemdir.

Ortadaki iki beyitin her birinde ayrı bir incelik vardır：Ayın ışığıyla pınarın akışı, biri durağan diğeri hareketlidir; bambulardaki seslerle lotusların kıpırdanışında ise önce duyulan ve görülen değişimler anlatılır, ardından çamaşırcı kızlarla balıkçı teknesi açıklanır. Böylece insanlar manzaranın içinden kendiliğinden belirir gibi olur.

Son bölüm baharın kokulu çiçeklerinin artık solduğuna karşılık verir, fakat sonbahar geldi diye hüzünlenmez. Şair kalmayı seçer, çünkü önündeki dağlar, sular ve yaşam yeterince güzeldir; önceki somut görüntüler bu duyguyu temellendirir.