Sonbahar Dağları Konuğu Alıkoyar

[Giriş]

[Kıta 1]

Son yağmur damlası saçaktan kayar

Alacakaranlık dağ yolunu usulca büküyor

Uzun zamandır sırtımda taşıdığım heybe­yi indiriyorum

Bambu yapraklarının içindekileri ağır ağır bitirişini dinliyorum

[Kıta 2]

Dere, ayakkabımın yanındaki yosunları dolanıp akıyor

Bir çalı kapısı hâlâ geç dönenler için açık

Ocaktan yükselen duman nereden geldiğimi sormadı

Yalnızca ışığı boş kâsenin içine koy

[Nakarat]

Dağ rüzgârı kapıyı benim için açık bıraktı

Bırak da yola yetişme derdi olmayan biri olayım

Dünün yol tozunu yağmurun sesine geri vereyim

Bu gecenin huzurunu avucuma koyayım

Dağ rüzgârı kapıyı benim için açık bıraktı

Yarın hangi şehre gideceğini söylemene gerek yok

Sessiz dağın tepesinden bir bulutun geçmesini bekle

Sonra bu yüreği usulca huzura kavuşturayım

[Enstrümantal]

[Kıta 3]

Kim derenin kıyısında eski giysisinin kollarını sıvıyor

Gülüşmeler küçük kayıkla iskeleden süzülüp geçiyor

Ben de bir zamanlar uzun süre baharın peşinden koştum

Meğer sonbaharın da şefkatli bekleyişleri varmış

[Köprü]

Her çiçeği alıkoymak gerekmez

Her yolu yenilgiye razı etmek gerekmiyor

Rüzgâr esince geçişini dinle

Ağaç gölgelerinin derinliğinde dönülecek bir yuva var

[Son Nakarat]

Dağ rüzgârı kapıyı benim için açık bıraktı

Bırak da yola yetişme derdi olmayan biri olayım

Dünün yol tozunu yağmurun sesine geri vereyim

Bu gecenin huzurunu avucuma koyayım

Dağ rüzgârı kapıyı benim için açık bıraktı

Yarın hangi şehre gideceğini söylemene gerek yok

İlk sabah ışığının pencere kafesine düşmesini bekle

Dinginliği yanıma alıp yeniden yola çıkacağım

[Kapanış]

Dere hâlâ ağır ağır şarkı söylüyor

Gönlümü ışık yanan bir yere yerleştiriyorum