Ay batıya inerken kargalar ötüyor, duru bir soğuk sanki gece göğünü dolduruyor. Irmak kıyısındaki akçaağaçlar ve balıkçı teknelerinin ışıkları, kederden uyuyamayan yolcuya eşlik ediyor. Gusu şehri dışındaki Hanshan Tapınağı'nın gece yarısı çanı, demirlemiş yolcu teknesine ulaşıyor.

姑苏: Bugünkü Jiangsu eyaletindeki Suzhou. 寒山寺: Suzhou şehrinin batısındaki bir tapınak, Hanshan Tapınağı. 夜泊: Gece tekneyi demirlemek. 江枫: Irmak kıyısındaki akçaağaçlar. 渔火: Balıkçı teknelerinin ışıkları. 愁眠: Kederle uyumak; dönüp durarak huzur bulamama anlamı da taşır.

“霜满天” (Kırağı göğü doldurmuş), gecedeki duru soğukluk hissini anlatır; kırağının havadan yağması diye anlaşılmak zorunda değildir. Gece yarısı çanı şiirin işitsel merkezidir; günümüz tapınaklarının çalışma düzenine dayanarak dizeyi reddetmek gerekmez. Bu sayfa yaygın “江枫” yazımını kullanır.

Eser rehberi: Yedi karakterli dört dizeden oluşan bu şiir, Suzhou'da teknesini demirleyen bir yolcunun gece hissettiklerini anlatır. Gözünün önündeki ay, ağaçlar ve ışıklar, kulağına gelen karga ötüşleri ve çan sesleriyle birbirini tamamlar; bir gecelik gurbet kederi, Jiangnan'ın hem sakin hem de sessiz olmayan su kasabalarına yerleşir.

İlk dize ay ışığını karartırken sesi ve soğuğu da belirginleştirir. İkinci dizedeki akçaağaç gölgeleri karanlık, balıkçı ateşleri aydınlıktır; manzara “愁眠”（kederli uyku） çevresinde toplanır. Yolcu teknesindeki kişi doğrudan betimlenmese de duyumsayışın merkezinde hep o vardır.

Son iki dize, yakında görülenden uzaktaki tapınaktan işitilene geçer. “到”（ulaşmak）, çan sesinin geceyi ve su yüzeyini aşarak yolcu teknesine varışını anlatır; böylece ses mekânı açar, yalnızlık da yankılar içinde uzar.