Eski düzlükte otlar gürce büyür; yıldan yıla kuruyup yeniden canlanırlar.

Yaban yangını bu otları sonsuza dek yok edemez; bahar rüzgârı gelince taze otlar yeniden boy verir.

Uzaklara uzanan güzel kokulu otlar eski yolu kaplıyor; güneş ışığında parlayan yeşillikleri terk edilmiş şehre kadar sürüyor.

Şimdi bir dostumu daha uzak yolculuğa uğurluyorum; önümdeki gür otlar da sanki ayrılık duygularıyla dolu.

赋得：Verilen konuya göre şiir yazıldığını belirten başlık ibaresi; konu verilerek yapılan yazımda sık görülür；yalnızca bu iki karaktere dayanarak şiirin belirli bir imparatorluk sınavı sırasında yazıldığı kesinleştirilemez. 古原：Kadim kır. Başlık sıkça 《草》（Ot）olarak kısaltılır; bu sayfada sekiz dizenin tamamı korunmuştur.

离离: Otların ve bitkilerin sık, gür görünümü. 岁: Yıl. 一枯荣: Bir yıl içinde hem solup kuruma hem yeniden gürleşme vardır. 枯, kurumak ve gerilemek; 荣, gürleşmek demektir.

野火：Kırda çıkan yangın. 烧不尽：Otların yaşam gücünü sonsuza dek yok edememek; sonraki dize bunu baharda yeniden yeşermeyle sürdürür. Görünen ot yapraklarının yanmadığı anlamına gelmez.

远芳: Uzağa uzanan güzel kokulu otlar; 芳 burada bu otları belirtir. 侵: Yavaş yavaş yayılmak, içine ilerlemek. 古道: Eski yol.

晴翠：açık havada otların zümrüt yeşili rengi。接：birleşmek，bir yere kadar uzanmak。荒城：ıssız eski şehir，şiir neden harap kaldığını açıklamaz。

又: Yine, bir kez daha. 王孙: Aslen hükümdar soyunun çocukları; şiirde sıkça uzaklara giden kişi için de kullanılır. Burada uğurlanan dostu anlatır; gerçek kimliğinin soylu olduğu varsayılmamalıdır.

萋萋: Otların gür görünüşü. 满别情: Ayrılık duygusuyla dolu olmak; insanın vedaya kıyamayışını göz önündeki otların yeşiline yükler.

Okuma rehberi: Bu şiir, “野火烧不尽，春风吹又生” (yaban yangını tümünü tüketemez, bahar rüzgârıyla yeniden büyür) dizeleri nedeniyle çoğu zaman otları konu alan ünlü bir eser olarak hatırlanır; ancak tam şiirde dört dize daha vardır ve sonunda uzaklara giden bir dostun uğurlanmasına varılır. İlk yarı, bir yıl içindeki solup canlanmadan otların yeniden doğuşunu anlatır; ikinci yarı, otların yeşilini eski yol boyunca ıssız kente uzatır, ardından bu yolu ayrılmak üzere olan kişiye bırakır. Okurken otların yaşam gücü hissedilebilir; başlıktaki “送别” (uğurlama) sözüne ve manzaranın insan duygularını yavaş yavaş nasıl devraldığına da dikkat edilmelidir.

Başlangıçtaki “离离” (gür ve sık), önce yoğun bir ot yeşilliği sunar; ardından gelen “一岁” (bir yıl), manzarayı mevsimlerin döngüsüne yerleştirir. Şiir yalnızca gelişip serpilmesini değil, solup kurumasını da anlatır; böylece kır yangını ile bahar rüzgârı iki bağımsız görüntü olmaktan çıkar, yıkımdan yeniden doğuşa uzanan kesintisiz bir süreç kurar. “不尽” (tükenmez) ile “又生” (yeniden biter) birbirini karşılayarak otun direncini değişimin içinde gösterir. Bu, yaşam üzerine çağrışımlar uyandırabilir; ancak belirli bir siyasi yaşantıya ya da bütün kayıpları yok sayan içi boş bir iyimserliğe indirgenmesi gerekmez.

İkinci yarıda mekân giderek uzaklara açılır。“侵”，yani “yayılıp kaplamak”，kokulu otları eski yola taşır，“接”，yani “birleşmek”，güneşteki yeşilliği ıssız şehre bağlar，bakış sanki otların büyümesini izleyerek uzaklara kadar gider。Bu yüzden yol ve şehir gereksiz bir arka plan değildir：Dostun birazdan izleyeceği yön，önceden manzaranın içinde açılmıştır。Ancak son beyitte “送” ve “去”，yani “uğurlamak” ve “gitmek” ortaya çıktığında veda açıkça belirtilir，ama gür otların rengi hâlâ bütün görüşü kaplar。Baştaki gür otlarla sondaki gür otların görünüşü benzerdir，duygusal tadıysa değişmiştir；ilki canlılığı gösterir，ikincisi ayrılmak istemeyişi hissettirir。Otlar insan adına yolculuğu durduramaz，ama ayrılık duygusu böylece gözle görülür，sonsuzca uzanan bir biçim kazanır。