Doğuya gidip Jieshi’ye çıkar, engin denizi seyrederim. Deniz ne kadar uçsuz bucaksız, dağlık adalar dimdik yükselir; ağaçlar kümelenmiş, bitkiler gürleşmiştir. Sonbahar rüzgârı esip hüzünlü bir hışırtı çıkarır, dev dalgalar durmadan kabarır.

Güneşle ayın devinimi, sanki denizden doğup yine ona dönüyor; görkemli Samanyolu da sanki bu engin denizin içinden beliriyor. Ne büyük mutluluk! Gönlümdeki iradeyi ve ülküyü bu şarkıyla dile getireyim.

临：Yüksek bir yere çıkmak. 碣石：Eski bir dağ adı; tam konumuna ilişkin farklı araştırmalar vardır. 沧海：Uçsuz bucaksız deniz. 澹澹（dàn dàn）：Suyun dalgalanışı. 竦峙（sǒng zhì）：Yükseğe, dimdik yükselmek.

萧瑟：Rüzgârın otlarda ve ağaçlarda çıkardığı ses. 洪波：Dev dalgalar. 星汉：Samanyolu. 若：Sanki; güneş, ay ve Samanyolu betimlemelerinin hayal içerdiğini belirtir. “幸甚至哉，歌以咏志”（Ne büyük mutluluk, gönlümdeki amacı şarkıyla dile getiriyorum）yuefu şarkılarında sık rastlanan bir kapanış sözüdür. Bu eser 《步出夏门行》（Xia Kapısı'ndan Çıkış Şarkısı）şiir dizisinin bir bölümüdür.

Okuma kılavuzu: Dört karakterli dizelerden oluşan bu şiir, yüksekten denize bakıştan güneşi, ayı ve Samanyolu’nu kapsayan görkemli bir hayale uzanır. Deniz suyu, dağlı adalar, bitkiler, rüzgâr ve dalgalar duyumsanabilir bir manzara kurar; denizin bütün göğü içine alan heybeti ise şiiri sıradan bir manzara kaydının ötesine taşır.

İlk dize, yüksek bir yere çıkıp bakıldığını belirtir. Ardından önce deniz yüzeyiyle dağlık adalar, sonra bitkiler, rüzgâr ve dalgalar anlatılır; bakış durağan varlıklardan kabaran harekete yönelir. Sonbahar rüzgârı yalnızca solgunluk getirmez; dağlık adaların bitkileri hâlâ canlılıkla doludur.

“若出其中”, yani “Sanki onun içinden doğar”, ve “若出其里”, yani “Sanki onun bağrından çıkar”, güneşi, ayı ve Samanyolu'nu denizin kucağına alır; iki “若”, yani “sanki”, hayalin enginliğini korur. Eser, büyük bir mekân duygusuyla gönül genişliğini ve idealleri taşır; manzarayı anlatan her dizeyi belirli bir siyasi olaya değişmez biçimde bağlamak gerekmez.