ขึ้นเขาเจี๋ยสือทางตะวันออก เพื่อชมมหาสมุทรอันเวิ้งว้าง น้ำทะเลช่างกว้างใหญ่ไพศาล เกาะเขาตั้งสูงตระหง่าน ต้นไม้ขึ้นรวมกัน พืชพรรณอุดมสมบูรณ์ ลมสารทพัดส่งเสียงซู่ซ่า คลื่นใหญ่ผุดซัดไม่หยุด

การโคจรของตะวันจันทรา ดูราวผุดขึ้นจากทะเลแล้วกลับคืนสู่ทะเล ทางช้างเผือกอันสุกสกาว ก็ดูราวปรากฏจากมหาสมุทรนี้ ช่างน่ายินดีจริงหนอ จึงใช้บทเพลงนี้เผยปณิธานในใจ

临：ขึ้นไปชม。碣石：ชื่อภูเขาโบราณ มีข้อศึกษาต่างกันเรื่องตำแหน่งที่แน่นอน。沧海：ทะเลอันเวิ้งว้าง。澹澹（dàn dàn）：ลักษณะคลื่นน้ำกระเพื่อม。竦峙（sǒng zhì）：ตั้งตระหง่านสูง。

萧瑟：เสียงลมพัดผ่านต้นไม้ใบหญ้า 洪波：คลื่นมหึมา 星汉：ทางช้างเผือก 若：ราวกับ บอกว่าภาพดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และทางช้างเผือกมีส่วนของจินตนาการ “幸甚至哉，歌以咏志” หมายถึงช่างเป็นโชคอันยิ่งใหญ่ จึงขับเพลงบอกปณิธาน เป็นถ้อยคำปิดท้ายที่พบบ่อยในเพลงเยว่ฝู่ บทนี้เป็นตอนหนึ่งในชุด《步出夏门行》

แนวทางอ่าน作品：บทกวีวรรคละสี่คำนี้เริ่มจากขึ้นที่สูงมองทะเลไปสู่จินตนาการอันยิ่งใหญ่ถึงดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และทางช้างเผือก น้ำทะเล ภูเขาเกาะ พืชพรรณ และคลื่นลมประกอบเป็นทิวทัศน์ที่สัมผัสได้ ส่วนพลังของทะเลที่โอบรับฟ้าจักรวาลก็ทำให้บทกวีก้าวพ้นการบันทึกทิวทัศน์ทั่วไป。

ประโยคแรกบอกถึงการขึ้นที่สูงและทอดมอง จากนั้นเขียนถึงผิวทะเลและเกาะขุนเขาก่อน แล้วจึงพรรณนาต้นไม้ใบหญ้ากับลมคลื่น สายตาเคลื่อนจากสิ่งนิ่งสู่ความเคลื่อนไหว ลมสารทไม่ได้พามาเพียงความร่วงโรย ต้นไม้ใบหญ้าบนเกาะขุนเขายังเปี่ยมชีวิต。

“若出其中”“若出其里” หมายถึงราวกับดวงอาทิตย์ดวงจันทร์และทางช้างเผือกออกมาจากภายในนั้น โอบสิ่งเหล่านี้ไว้ในอ้อมกอดทะเล คำว่า “若” ทั้งสองแห่งคงความกว้างไกลของจินตนาการไว้。ผลงานอาศัยพื้นที่อันมหึมารองรับจิตใจและปณิธาน ไม่จำเป็นต้องผูกภาพทิวทัศน์ทุกวรรคเข้ากับเหตุการณ์ทางการเมืองช่วงใดช่วงหนึ่งอย่างตายตัว。