Dökülen çiçekler yol boyunca dağılıp gidiyor, üst üste ağaç gölgeleri hâlâ seyrek görünüyor; dallardaki küçücük yeşil erikler taze meyvelerini göstermek için yarışıyor. Kalan kızıllık puslu yağmurla örtülü, uzaklara giden kişi artık ırmağın öte yanında. Güzel çiçeklerin hepsi en canlı çağını geçirdi, yerde yalnız kokulu otlar kaldı. Gün batımında, sarhoşlukla ayıklık arasında bu ıssızlığı duyumsayınca, bütün bahar boyunca hiçbir anın şimdiki kadar soğuk olmadığını hissediyorum.

迤逦（yǐ lǐ）：kesintisiz，kıvrılarak ilerleme hâli。层阴：kat kat ağaç gölgeleri。弄：göstermek，ortaya çıkarmak。雨和烟：yağmurla sisin birbirine karışması。

Bu sayfada “落日醉醒问” yazılıdır; yaygın seçkilerdeyse çoğunlukla “落日醉醒间” biçimi bulunur. Çeviri, “sarhoşlukla ayıklık arasında” anlamına göre açıklanmıştır; sayfadaki özgün karakter korunmuş ve metinler arasındaki fark belirtilmiştir.

“一春无此寒” (bütün bahar böyle soğuk olmadı), hem bahar sonundaki havayı anlatabilir hem de ayrılıktaki yalnızlığı bedensel bir duyuma dönüştürür.

Eseri okuma rehberi：Shen Wei, çiçeklerin döküldüğü, eriklerin yeşerdiği zamandan nehrin ötesindeki uzaktaki kişiye uzanır. Mevsim ilerlemeyi sürdürürken insanın bekleyişi sonuç vermez; bu yüzden sondaki soğukluk yalnızca rüzgârla yağmurdan değil, görkem geçtikten sonra kalan boşluktan da gelir.

Yeşil eriklerin “竞弄”，yani “yarışırcasına boy göstermesi”，yeni yaşamın canlılığını taşır，ama hemen ardından “好花都过了”，yani “güzel çiçeklerin hepsi geçti” denir，bu da kişinin yitirilmiş çiçek mevsimine daha çok önem verdiğini gösterir。Manzaranın tek bir duygusu yoktur，ona keder rengini veren insanın seçimidir。

“空” (boş) sözcüğü, her yanı kokulu otlarla kaplı toprağı, beklenen şeyin eksik olduğu bir mekâna dönüştürür. Son bölüm, olağanüstü güçlü bir soğuk duygusuyla kapanır; ayrılıktan yeniden söz edilmez, ama ırmağın öte yanındaki kişinin yarattığı uzaklık hissi okurun bedeninde kalır.