Evimi insanların yaşadığı yerde kurdum, yine de gelip geçen araba ve atların gürültüsü yok. Bunu nasıl başardığımı sorarsan, gönlümün dünyevi yarıştan uzak olması sayesinde yaşadığım yer de kendiliğinden sakin görünür.

Doğu çitinin altında kasımpatı toplarken, farkına bile varmadan güneydeki dağı görürüm. Akşam dağın havası berrak ve güzeldir, kuşlar birlikte yuvalarına döner. Burada yaşamın gerçek anlamı vardır; onu ayırt edip açıklamak isterim, ama kelimelerle nasıl anlatılacağını çoktan unutmuşumdur.

结庐：Sade bir ev yapmak. 人境：İnsanların yaşadığı yer. 尔：Böyle. 心远：Zihnin şöhret, çıkar ve dünyevi işlerin baskısından uzak oluşu; bedenin herkesten uzakta bulunması gerektiği anlamına gelmez.

悠然：rahat ve sakin bir hâl。见：bu rahatlık içinde kendiliğinden görmek；bilerek aramak şeklinde değiştirilmemelidir。日夕：akşamüstü。相与：birlikte。辨：ayırt etmek，açıklamak，başka bir nüshada“辩”yazılır。Bu sayfa yaygın“悠然见南山”（dinginlik içinde Güney Dağı’nı görürüm）ve“欲辨已忘言”（anlatmak isterken sözü unutmuşum）metnini kullanır。

Okuma rehberi: Bu, 《饮酒二十首》, İçki Üzerine Yirmi Şiir'in beşincisidir; insanın gündelik yaşam alanında iç huzurunu nasıl bulduğunu anlatır. Şiir, kendi kendine soru sorup yanıtlamaktan kasımpatı toplarken dağı görme anına geçer; dağ havası ve yuvasına dönen kuşlarla, bütünüyle söze dökülmesi gerekmeyen bir kavrayışta son bulur.

Başlangıç, sessizliği yerin ücra oluşuna bağlamaz; vurguyu “心远”, yani gönlün uzak oluşuna koyar. Böylece ardından gelen çit kasımpatılarıyla güney dağı, yalnızca kır manzaralarının sıralanışı değil, bir yaşam tutumunun doğal açılımı olur.

“采菊”（kasımpatı toplamak） el altında yapılan gündelik bir harekettir; “见南山”（Güney Dağı'nı görmek） ise bakışın tesadüfen yukarı kalkması gibidir; çaba bildirmeyen “见”（görmek） sözcüğü bu serbestliği korur. Akşam dönen kuşlarla dağın havası uyum içindedir; sondaki “忘言”（sözleri unutmak）, deneyimi duyumsamanın içinde bırakır, onu katı bir sonuca sıkıştırmaz.