Bahar günü huzurla uyurken fark etmeden gün ağarmış; her yandan kuş sesleri geliyor. Dün gece duyduğum rüzgârı ve yağmuru hatırlıyorum; kim bilir daha kaç çiçek döküldü.

晓：Günün ağarması, sabah. 不觉：Fark etmemek. 啼鸟：Kuşların ötüşü. 夜来：Dün gece. 知多少：Kim bilir ne kadar; soru ve esef tonu taşır.

Şair kuş seslerini duyunca önceki gecenin rüzgârını ve yağmurunu düşünür; son dizedeki dökülen çiçekler hayalindedir, avluya çıkıp taç yapraklarını saydığını anlatmaz.

Eser rehberi: Meng Haoran, bir bahar sabahı uyandığında duyduklarıyla bahar sevgisini ve baharı yitirme kaygısını anlatır. Sabahın kuş seslerinden gece yağmuruna ve dökülen çiçeklere geçerek dört dizede şimdi, hatırlama ve tahmin olmak üzere üç katman kurar. Yazıldığı yılı zorlayarak kesinleştirmek gerekmez.

Şiir baharla dolu bahçeden başlamaz，“不觉晓”，yani “şafağın farkına varmamak” ifadesiyle kişinin uyanma anından başlar。Kuş sesleri yaşamı uykudan uyandırır，bahar böylece ilk olarak sesle ortaya çıkar。

Son iki dizede zamanın geriye dönmesi çok doğaldır：Şair önündeki kuşları duyunca geceki rüzgârı ve yağmuru hatırlar；rüzgârla yağmuru düşününce de çiçekleri merak eder. Baharı yitirme hüznü ağır bir yoruma dönüşmez, yalnızca hafifçe sorulmuş bir soruda saklanır.