Kısa önsöz：Bingchen yılının Güz Ortası Bayramı'nda，gün ağarıncaya kadar sevinçle şarap içtim，çok sarhoş oldum，bu ci şiirini yazdım，aynı zamanda küçük kardeşim Ziyou'yu özledim。

Parlak ay ne zamandan beri var? Kadehimi kaldırıp mavi göğe sorarım. Gökteki saraylarda bu gece hangi yıl yaşanıyor, bilmiyorum. Rüzgâra binip göğe dönmek isterim, ama güzel yeşimden yapılmış köşklerin çok yüksek olmasından, oranın soğuğuna dayanamamaktan korkarım. Kalkıp dans eder, duru gölgemi kendime yoldaş ederim; gökyüzü insan dünyasıyla nasıl boy ölçüşebilir?

Ay ışığı kızıl köşklerin çevresinden döner, alçalarak oymalı pencereden içeri süzülür ve uyuyamayan kişiyi aydınlatır. Ayın aslında bir kırgınlığı olmamalı; öyleyse neden insanlar ayrıyken böylesine yuvarlaktır? İnsanların kederi, sevinci, kavuşması ve ayrılığı vardır; ayın da karanlığı, aydınlığı, dolunayı ve eksilen hâli. Eskiden beri bunların kusursuz olması zordur. Dilerim ikimiz de uzun zaman esenlik içinde yaşar, aramızda bin li olsa bile bu parlak ayı birlikte seyrederiz.

丙辰：Song İmparatoru Shenzong'un Xining devrinin dokuzuncu yılı，1076 yılı。子由：Su Shi'nin küçük kardeşi Su Zhe'nin nezaket adı。达旦：Gün ağarıncaya kadar。Başındaki kısa önsöz eserin özgün bir parçasıdır，bu sitenin ayrıca yazdığı eser rehberinden farklıdır。

宫阙: Saray. 琼楼玉宇: Hayal edilen ölümsüzler diyarının görkemli yapıları. 不胜（shēng）寒: Soğuğa dayanamamak. 何似: Nasıl onunla boy ölçüşebilir; bu dizenin ses tonu farklı biçimlerde yorumlansa da bağlam bütünüyle insan dünyasına duyulan bağlılığa yönelir.

朱阁: Kırmızı köşk. 绮 (qǐ) 户: Oymalarla süslenmiş kapı ve pencereler. 无眠: Uyuyamamak. 婵娟: Güzel bir görünüş; burada parlak ayı belirtir.

Eseri okuma kılavuzu：Su Shi, Bingchen yılının Güz Ortası Bayramı'nı Mizhou'da geçirmiş, şarap içip ayı seyrederken bu ci şiirini yazmış ve kısa önsözünde Su Zhe'yi özlediğini açıkça belirtmiştir. Şiir, göğe sorular sormaktan ve ölümsüzler âlemini hayal etmekten insan dünyasındaki ayrılıkları ve kavuşmaları anlamaya yönelir, sonunda aynı parlak ayı seyretme düşüncesine iyi dileklerini bağlar.

İlk bölümdeki göğe yükselme isteği, çok geçmeden “高处不胜寒”（yüksekteki soğuğa dayanılmaz） kaygısıyla karşılaşır; kalkıp gölgesiyle dans etmek ise insanı yeniden şimdiki ana getirir. Şiir durmadan dışarıya kaçmaz, hayalle gerçek arasında insan dünyasındaki yaşamın değerini yeniden doğrular.

İkinci bölümde, ayın uyuyamayan kişiyi aydınlatması, dolunay ve eksilme üzerine soruları doğurur. İnsanların kavuşup ayrılmasını ayın büyüyüp küçülmesiyle yan yana koymak, kederi yok saymak değildir; kusursuzluğa ulaşmanın güç olduğunu kabul etmektir. Böylece “但愿”, yani “Dilerim”, ölçülü bir iyi dileğe dönüşür: Hemen kavuşamasalar da birbirlerini gözetebilir ve aynı ay ışığını paylaşabilirler.