Soğuk kırağıda sürüsünden ayrılan yaban kazı, yoldaşlarını yitirdiğini ürkerek fark eder; senin kadar yalnız olan biri de vardır, birbirinize acırsınız. Kısa bir mektupla kederimi uzaklara göndermek istiyorum, ama keder öylesine çok ki mektubu yazıp yeniden düzeltirim; geriye kandilin önünde iki sıra akan gözyaşı kalır.

Parlak ayın altında geçmişi yeniden düşünme，bunun yüzünden her yıl zayıfladığını da biliyorsun。Ama durup dururken senin yüksek ve hüzünlü ötüşün duyuluyor；batı yeli yalnız gölgeyi savuruyor，meğer yine sonbaharın başı gelmiş。

离鸿：Sürüsünden ayrılmış yaban kazı. 同病相怜：Benzer durumdaki insanların birbirini anlayıp gözetmesi. 尺素：Mektup. 易：Değiştirmek.

消减: Zayıflamak, ruhsal gücü azalmak. 嘹唳 (liáo lì): Kuş sesinin duru, uzaklara erişen ve tiz oluşu. 只影: Tek başına bir gölge. 刚是: Tam da, tastamam.

Yaban kazları klasik şiirde sıkça haber ulaştırmayla ilişkilendirilir; bu ci şiiri ise eşinden ayrı düşme ve haber gönderememe üzerinden bunun tersi bir durumu anlatır.

Okuma rehberi: Yaban kazını konu alan bu ci şiiri, yalnız kaz ile kandil altında mektup yazan kişiyi karşı karşıya getirir. Kazın sürüsünden ayrılması ve insanın geçmişi özlemesi birbirinden bağımsız iki görüntü değildir; “同病相怜” (aynı dertten mustarip olanların birbirine acıması) aracılığıyla açıkça birbirine bağlanır.

Başta yoldaşını kaybedip ürken kaz anlatılır，hemen ardından insana geçilir；ikinci bölümdeyse insanın kendini avutması bir kaz çığlığıyla yeniden göz önündeki ana çekilir。Bu gidip gelmeler，nesneyi anlatan şiirde iç dünyanın yankısını sürekli canlı tutar。

Mektubun tekrar tekrar değiştirilmesi ve gözyaşlarının iki gözden dökülmesi，sondaki “只影”，yani “tek başına gölge” ile ince bir karşıtlık oluşturur。Henüz sonbaharın başıdır，uzun soğuk mevsim daha ileridedir，bu yüzden son dize görünüşte yalnızca zamanı bildirirken，aslında yalnızlığı geleceğe uzatır。