Serin sonbaharda yapraklar, dağınık yağmur sesleri gibi hışırdar; boş salondaki soğuk sesler, sanki ortalığı duru bir kırağı sarmış gibi ince ince yankılanır. Sarı kasımpatılar sözleşmişçesine batı rüzgârını karşılayacaktır; ama uzaklarda dolaşan yolcunun saçı onlardan önce ağarmıştır. Şiir söyleyişi sonbahar böceklerinin sesine benzer; sonbahar ilerledikçe daha acıklı olur. Uykusu da soğuktaki saksağan gibidir, gece sık sık irkilerek uyanır. Ne zaman Shiling Geçidi'nin dağ yoluna çıkıp memleketimin dağlarını ve ırmaklarını tek bakışta görecek, donuk gözlerimin bir süreliğine aydınlandığını hissedeceğim?

虚堂: Boş ve sessiz salon. 淅淅: Rüzgârın, yağmurun, düşen yaprakların ve benzerlerinin ince sesleri. 黄华: Kasımpatı; 华 burada 花, yani “çiçek”, ile aynıdır. 远客: Yabancı diyarlarda dolaşan kişi; yazar kendisini belirtir.

候虫: Cırcır böceği gibi mevsimine göre öten böcekler. 寒鹊: Soğuk gecedeki saksağan; çoğu zaman ürkerek havalanır. 石岭关: Bugünkü Shanxi'de, şairin memleketine dönüş yolundaki bir geçit.

家山：memleket。眼暂明：yurdunu görünce kısa süreliğine canlanmak，eve dönüşün getirdiği teselliyi vurgular。

Okuma rehberi: Yuan Haowen’in yedi karakterli sekiz dizelik bu şiiri, gurbette bir sonbahar gecesinde duyulan memleket özlemini anlatır. Dökülen yapraklar, sarı kasımpatılar, sonbahar böcekleri ve soğuktaki saksağanlar sırayla görünür. Ancak şiirin vardığı yer, sonbahar nesnelerini sıralamak değil, bedenin yaşlanışından ve huzursuz uykudan eve dönme arzusuna geçmektir.

İkinci beyit, kasımpatılarla uzaktaki yolcuyu karşı karşıya getirir：Çiçekler mevsiminde sözlerini tutabilir, insansa gurbette dolaşırken vaktinden önce yaşlanır. Buradaki “先”（önce） sözcüğü, doğanın döngüsüyle insan ömrünün tükenişi arasındaki farkı belirginleştirir.

Böceğe benzeyen şiir sesi, saksağan gibi düşten ürkerek uyanış, işitilen kasveti insanın içine taşır. Sonunda ansızın tanınabilir geçit ve dağ yolları belirir, böylece keder bir yön kazanır; “暂” (bir anlığına) sözcüğü ise bu açıklığın hâlâ yalnızca umut edilen kısa bir an olduğunu gösterir.