Sessiz bambulukta tek başıma oturur，bir süre qin çalar，sonra yüksek sesle uzun uzun söylerim。

Derin ormandayım, burada olduğumu kimse bilmez; parlak aysa sanki özellikle yanıma gelir, duru ışığını üzerime döker.

竹里馆: Wangchuan manzaralarına verilen başlıklardan biridir; bu şiir Wang Wei'nin 《辋川集》 derlemesinde yer alır. Başlık bambu koruluğu içindeki bir yeri belirtir; şiirde gösterişli bir köşk betimlenmez.

幽篁: Derin ve sessiz bambu koruluğu. 篁, huáng diye okunur ve bambu koruluğu demektir.

复：Yine. 长啸：Sesi serbest bırakıp uzatarak ezgili biçimde seslenmek; duyguları dile getirmenin bir yoludur. 啸 karakteri görülür görülmez korkuyla bağırmak ya da acıyla ağlamak diye anlaşılmamalıdır.

深林: Burada 幽篁 ile karşılık kurar; yine derin ve kuytu bambu korusunu anlatır. 人不知: Ormandaki uğraşlarını başkalarının bilmemesi, onlarla ilgilenmemesi; bundan kişinin terk edildiği sonucu çıkarılmamalıdır.

相照: Beni aydınlatmak. 相 burada tek tarafa yönelir; insanla ayın birbirine ışık vermesi değildir. 来 sözcüğü ise ay ışığına, ziyarete gelip eşlik ediyormuş gibi bir anlam katar.

Eseri okuma kılavuzu：Beş karakterli dizelerden oluşan bu dörtlük yalnızca bambulukta tek başına oturmayı，qin çalıp uzun seslenişlerde bulunmayı ve parlak ayın aydınlatmasını anlatır，bir yolculuk sergilemez，ziyaretçi de getirmez。Sesler sessizliği bozmaz，aksine okura korunun daha derin olduğunu，bir insanın özgürce hareket etmesine daha çok yer açtığını hissettirir。Kimsenin onu bilmediğini okurken hemen kederli bir yaşam öyküsü eklemek gerekmez；sonraki dizede ayın gelip aydınlatması，çok hafif bir dönüşle yalnızlığı huzurla tadılabilecek bir ana dönüştürür。

Başlangıçtaki “独” (yalnız) kişi sayısını, “幽” (kuytu ve dingin) ortamın niteliğini belirtir; ikisi birleştiğinde ise baskı yaratmaz. Qin çalmak ince ve ölçülü bir sestir, uzun bir haykırış ise genişleyip açılan bir sesleniştir; biri içe çekilir, diğeri dışa açılır, ikisi de kişinin kendi gönlünden doğar. Şiir, ne çaldığını ve neden uzun uzun seslendiğini okura söylemez; bu açıklamalar çıkarılınca davranışın kendisi doğal görünür, herhangi bir izleyiciye gösterilmesi gerekmez.

Son iki dize, kimsenin bilmemesiyle parlak ayın gelip aydınlatmasını birleştirir; belirleyici olan, ses tonunun baştan sona dingin kalmasıdır. Yalnız ilk dize olsaydı, tek başınalık kolayca dışlanmışlık olarak okunabilirdi; ayın bir “来” (gelmek) hareketiyle çevredeki doğa yumuşak bir girişkenlik kazanır. Şair dışarıdan ilgi istemez, gözünün önündeki duru ışığı kabul eder. Burada ay ışığı olağanüstü bir öyküye de dönüşmez; bambu, qin çalgısı, ses ve ay ışığı gündelik hayatta duyumsanabilen şeyler olarak kalır. Şiirin sözcükleri sıradandır, ama kalıcı tadı boş bırakılan alanlardan doğar: Okura mutlaka üzülmesi ya da sevinmesi söylenmez; yalnızca bir insanın silueti derin ormana yerleştirilir, sesin duyulup geçmesine, ay ışığının aydınlatmayı sürdürmesine izin verilir.