Jingkou ile Guazhou arasında yalnızca bir ırmak var, Zhong Dağı da birkaç sıra dağın ötesinde. Bahar rüzgârı Yangtze'nin güney kıyılarını yeniden yeşertti; parlak ay ne zaman memleketime dönüşümü aydınlatacak?

泊: Tekneyi bağlamak, demirlemek. 瓜洲: Yangtze’nin kuzey kıyısındaki eski bir iskele; bugünkü Jiangsu’nun Yangzhou çevresindedir. 京口: Bugünkü Jiangsu’nun Zhenjiang kenti; ırmağın karşı kıyısında Guazhou’ya bakar. 钟山: Bugünkü Jiangsu’nun Nanjing kentindedir. 间: Aradaki mesafe.

绿: Irmak kıyısındaki bitkileri yeşertmek; burada fiil olarak kullanılır. 还: Geri dönmek; şairin gönlünde özlemle andığı eve dönmesini belirtir. Bu sayfada“春风又绿”（bahar rüzgârı yine yeşertiyor）biçimindeki yaygın metin kullanılmıştır; kaynaklarda“春风自绿”（bahar rüzgârıyla kendiliğinden yeşeriyor）gibi başka biçimler de vardır.

Eser rehberi：Şair, teknesini durdurduğu yerden Jiangnan'a bakar; ırmak ve dağlarla mekânsal yakınlığı, dönüş özlemini taşıyan soruyla duygusal uzaklığı anlatır. Bahar gününde ırmak kıyısının aydınlığı ile eve dönme arzusunun bitmek bilmezliği, yalnızca dört dizede birbirini yansıtır.

İlk iki dizedeki“一水”（bir su）ve“只隔”（yalnızca ayırır）ifadeleri, uzaktan bakılan mesafeyi pek yakın gösterir; böylece memlekete dönme arzusu daha acil hissedilir. Coğrafyanın serilmesi aynı zamanda duygunun da hazırlanmasıdır.

“绿”（yeşermek）, bahar rüzgârının görünmez etkisini bütün ırmak kıyısının rengine dönüştürür; mevsimin dönüşünden duyulan sevinci taşırken “我何时还”（Ben ne zaman döneceğim?） sorusunu da doğurur. Son dize, kişisel kaygıları geniş bir manzaraya taşıyarak parlak aya seslenir ve söylenmemiş bir şeyler bırakır.