Wusong Dağı’nın eteğinde konakladım; içim yalnızdı, pek sevincim yoktu. Köylü ailesinin sonbahar hasadı çok zahmetliydi; komşu kadın gece soğuğunda bile pirinç dövüyordu. Ev sahibi diz çöküp saygıyla yabani pirinç pilavı sundu; ay ışığı sade beyaz tabağı aydınlatıyordu. Bu ikram, Han Xin’e yardım eden çamaşırcı anayı hatırlatıp beni derinden mahcup etti; tekrar tekrar teşekkür ettim, öyle duygulandım ki yemek çubuklarımı elime almakta zorlandım.

五松山：Bugünkü Anhui eyaletinin Tongling çevresindedir. 荀媪（ǎo）：Xun soyadlı yaşlı kadın. 秋作：Sonbahardaki tarım işleri. 舂：Tahılı havan ve tokmakla döverek kabuğundan ayırmak.

跪进: Diz çökerek sunmak; eski bir tören usulü. 雕胡: Yabani su pirinci; bir su bitkisinin taneleri. 素盘: Sade renkli tabak.

漂母: Su kıyısında ipek liflerini yıkayan yaşlı kadın; yoksulluk içindeki Han Xin'e yemek vermiştir. 三谢: Tekrar tekrar teşekkür etmek; “三” kesin bir sayı olarak anlaşılmak zorunda değildir. 不能餐: Duygulanma ve mahcubiyetten lokmayı yutamamak.

Eser rehberi：Şiir，Li Bai'nin bir köylü evinde konaklayıp yaşlı bir kadından gördüğü konukseverliği anlatır。Çok kısa olmasına rağmen sırayla yolcunun yalnızlığını、tarım işlerinin güçlüğünü ve ev sahibinin içten cömertliğini gösterir。Çamaşırcı kadın göndermesi，sıradan bir öğünü minnet ve öz sorgulamayla ilişkilendirir。

“苦”（zahmet）ve“寒”（soğuk）önce yiyeceğin kolay elde edilmediğini anlatır; yemeği sunma hareketi ancak sonra gelir. Bu yüzden tabaktaki yemek yalnızca konuğa sunulan bir şey değildir, emeğin ağırlığını da taşır.

Ay ışığının tabağa vurduğu görüntü sade ve durudur; ev sahibinin özenli nezaketiyle birbirini tamamlar. Son bölüm, kendi yeteneğini ve ününü övmek yerine armağanı alanın mahcubiyetini anlatır; böylece şiirin duygusu sıradan emekçilere saygıda yerini bulur.