Kasımpatı, bütün çiçeklerle aynı mevsimde açmak için sıkışmaz; seyrek çitin yanında tek başına durur, kendine özgü sonsuz bir güzelliği vardır. Kokusunu koruyarak dalında kuruyup ölmeyi yeğler de, kuzey rüzgârıyla kopup savrulmaya nasıl razı olsun？

并: Birlikte, aynı sırada. 疏篱: Seyrek çit. 趣未穷: Zevkin, inceliğin sonunun gelmemesi. 抱香: Kokusunu korumak; kişinin kendi karakterine bağlı kalmasını da simgeler.

何曾: Ne zaman olmuş ki, nasıl razı olur ki. 北风: Sonbahar ve kışın soğuk kuzey rüzgârıdır; Song'un yıkılışından sonra eski hanedana bağlı kalanların okuma bağlamında siyasal bir anlam da taşıyabilir.

Bu şiir 《画菊》（Kasımpatı Resmi） adıyla da bilinir. Son beyit, ahlaki duruşu vurgulayan şiirsel bir anlatımdır; bütün kasımpatıların nasıl solduğuna dair botanik bir hüküm olarak alınmamalıdır.

Okuma rehberi: Zheng Sixiao, Song'un sonu ile Yuan'ın başında yaşamış bir şairdir. Bu şiir, soğukta kendi özünü koruyan kasımpatı imgesiyle yaygın eğilimlere kapılmama ülküsünü dile getirir. Şairin Song'a bağlı kalan kimliğiyle birlikte düşünüldüğünde, eski ülkesine olan duygularını ve ahlaki direncini korumasının ifadesi olarak sıkça okunur.

İlk iki dize önce kasımpatının bağımsızlığını anlatır; odak yalnızlığın acısı değil, “趣未穷”, yani keyfinin tükenmemesindeki iç huzurudur. Onun kendi çiçek açma zamanı vardır; değerini öteki çiçeklerin şenliğine katılmakla ölçmez.

Son iki dize doğal duruşu açık bir seçime dönüştürür：“宁可” ve “何曾”，yani “yeğlerim” ve “hiç oldu mu ki”，biri olumlu biri olumsuz biçimde kararlı bir ses oluşturur。Kokunun daldaki çiçeğe bağlanması，hem kasımpatı övgüsünü sürdürür，hem de soyut ahlaki bağlılığı somut bir imgeye kavuşturur。