Dağlar arasındaki güneş ansızın batıya iner, gölet kıyısındaki ay yavaş yavaş doğudan yükselir. Saçlarımı salıp akşam serinliğinin tadını çıkarır, pencereyi açar, geniş ve sakin bir yerde uzanırım. Rüzgâr lotusların arasından koku getirir; bambu yapraklarından düşen çiy, duru ve çınlayan bir ses çıkarır.

Qin'i alıp çalmak istiyorum, ama bu ezgiyi anlayıp benimle dinleyecek birinin olmayışına üzülüyorum. Bu yüzden eski dostumu düşünüyor, gece yarısında bile özlemimde ve düşlerimde onu arıyorum.

辛大: Soyadı Xin olan bir dost; “大” aile içindeki yaş sırasını belirtir. 山光: Dağlar arasındaki akşam güneşi. 轩: Pencere. 闲敞: Sessiz ve ferah.

鸣琴：Hoş ses çıkaran qin çalgısı. 知音：Müzikten anlayan kişi; insanı anlayan dost anlamına da gelir. 中宵：Gece yarısı. 劳梦想：Özlemin ve düşlerde anmanın zihni meşgul etmesi.

Eser rehberi: Meng Haoran, yaz gecesi serinlemeyi bir dosta duyulan özlemin şiirine dönüştürür. İlk yarı, yalnız bulunduğu ortamın duruluğunu ve sessiz güzelliğini ayrıntıyla işler; ikinci yarıdaysa qin çalma isteğinden, onu anlayacak dostun yokluğuna geçilir. Böylece rahatlatıcı doğa manzarasının yine de insanın anlayışının ve arkadaşlığının yerini tutamadığı görülür.

“忽” ve “渐”, yani “ansızın” ve “yavaş yavaş”, sırasıyla güneşin batışını ve ayın doğuşunu anlatır; zamanın geçişi son derece doğaldır. Lotus kokusu da bambudan düşen çiyin sesi de pek hafiftir; insan ancak sükûnete kavuştuğunda bunları duyarlılıkla algılayabilir.

Qin çalgısını eline alma düşüncesi şiirin dönüm noktasıdır：Başta huzurlu olan yalnızlık, güzelliği paylaşacak birinin yokluğuyla eksik görünmeye başlar. Son, bu duyguyu gecenin ortasına kadar sürdürür; dostluğun geçmişini doğrudan uzun uzun anlatmadan da derinliğini gösterir.