Ilık yağmur ve yumuşak rüzgâr buzları henüz çözmüş; göz gibi söğüt tomurcuklarıyla yanak gibi erik çiçekleri, baharın kıpırdanışını şimdiden hissettiriyor. Şarap içip şiir yazmak istiyorum; ama bana kim eşlik edecek? Gözyaşlarım kalan allıkla pudrayı eritmiş, alnımdaki çiçek biçimli süs bile ağırlaşmış gibi.

Altın iplikle dikilmiş astarlı giysisini yeni denemiş, dağ biçimli yastığa yeniden yaslanıp onu eğmişti; saç iğnesindeki anka süsü bile basılıp yana yatmıştı. Yoğun kederini tek başına taşırken güzel bir düş göremez; gece ilerlese de uyumaya yanaşmaz, yalnızca kandilin fitil ucunu durmadan kesip durur.

柳眼: Yeni beliren söğüt tomurcukları. 梅腮: Erik çiçeklerinin kadın yanağına benzetilmesi. 春心: Bahar manzarasının uyandırdığı duygular. 花钿 (diàn): Yüze ve alna yapıştırılarak takılan süs.

乍: Daha yeni. 夹衫: İki katlı, pamuk dolgusu olmayan giysi. 山枕: Dağ biçimli veya dağ desenleriyle süslü yastık. 欹（qī）: Eğilmek, eğik durmak.

灯花: Yanan fitilin ucunda oluşan çiçek biçimli birikinti. 剪灯花: Fitili düzeltip kesmek; şiirde çoğu kez uzun gece boyunca uyuyamamayı anlatır.

Eser rehberi: Li Qingzhao, ilkbaharın başlarında odasında yaşayan bir kadının gündelik yaşamıyla yalnızlığı anlatır. Bahar rüzgârı, giysiler ve süsler havanın ısındığını gösterir, ancak kişinin duyguları buna ayak uydurup hafiflemez; asıl nokta “谁与共” (Kiminle paylaşmalı?) sorusudur.

“柳眼梅腮”, söğüdün gözleri ve eriğin yanakları, baharı canlanmış bir yüz gibi gösterir; ardından gelen gözyaşı ve silinmiş pudra ise sevinci hemen hüzne çevirir. Manzara şiir ve içki hevesini uyandırabilir, ama insana bir yoldaş sağlayamaz.

İkinci bölüm, giysi denemek, yastığa yaslanmak ve kandil fitilini kesmek gibi küçük hareketlerle uzun süren can sıkıntısını anlatır. Sonunda kederin nedeni artık açıklanmaz; yalnızca gece ilerlediği hâlde kandilin fitiliyle uğraşan birini görürüz ve yalnızlık somut, yavaş bir ritim kazanır.