Hafif bir soğuk insana işler, ince bir rüzgâr eser. Küçük erik ağacından dökülen taç yapraklar kar gibidir; kayısı çiçekleri ise kızıl kızıl açmaktadır. Gece ilerlemiş, salıncağın ipleri eğikçe sarkmış; köşkler puslu çise içinde kalmıştır.

恻恻: Soğuğun tene işleyip insanda hafif bir hüzün uyandırması. 翦翦: Hafif, ince rüzgâr. 小梅飘雪: Erik çiçeklerinin dökülen taç yapraklarını uçuşan kara benzetmek.

寒食: Qingming dolaylarında kutlanan geleneksel Soğuk Yemek Bayramı. Salıncak, bu dönemin eğlence gelenekleriyle ilgilidir. 索: İp. 斜搭: Salıncağın kullanılmadan, kimse sallanmadan eğri biçimde duruşunu anlatır.

Bu şiirin 《夜深》 (Gecenin Derin Saatleri) ve 《寒食夜》 (Soğuk Yemek Bayramı Gecesi) olmak üzere iki başlığı vardır.

Okuma rehberi: Han Wo, yirmi sekiz karakterle Soğuk Yemek Bayramı döneminin gece yarısı bahar manzarasını anlatır. Çiçekler, rüzgâr, salıncak ve köşkler gözle görülebilen gündelik ayrıntılardır; ancak şiirde insanlar doğrudan görünmez, boş duran eşyalar insan faaliyetlerinin sona erdiğini sezdirir.

İlk iki dize hem dokunma duyusunu hem renkleri taşır; hafif serinlik sert değildir, eriğin beyazı ve kayısının kırmızısı da hâlâ parlaktır. Son iki dize, hareketliliğin yaşanabileceği yeri sessizleştirir; salıncağın eğik ipleri belirleyici ayrıntı olur.

Puslu yağmur köşkleri örter, görüntünün sınırlarını belirsizleştirir. Şiirin bütünü kederi doğrudan dile getirmez, yine de okur gecenin derin sessizliğiyle baharın sona yaklaşan havasında hafif bir burukluk hisseder.