Duru Yalnızlık Sıradan Değildir

[Giriş]

[Kıta 1]

Dağlarda gece ayrı bir sessiz

Öyle sessiz ki karın düşüşü bile duyulur

Gün ağarınca üstüme bir giysi alıp kalkıyorum

Kapı menteşesinin gıcırtısı saçakları irkiltti

Kapının dışındaki beyazlık göz kamaştırıyor

Bütün dağ beyaz bir örtüye büründü

[Nakarat Öncesi]

Kar dindi，gökyüzü de açıldı

Bulutlar öyle ince ki ufka yapışmış

[Nakarat]

Sabah kalkıp kapıyı açtım, kar dağı kaplamıştı

雪晴云淡日光寒 — Karın ardından hava açmış, bulutlar ince, gün ışığı soğuk

Saçak altındaki kar, bir damla bile akıtmayacak kadar donmuş

Erik çiçekleri de dalların arasında donmuş

Bu duru yalnızlık öyle basit değil

Sıradan alelade bir hâl değil

[Kıta 2]

Güneş doğdu doğmasına

Kara vuruyor ama sıcaklık hissedilmiyor

O ışık hem parlak hem soğuk

Sanki bütün dünyayı silip temizlemiş gibi

Kara basa basa birkaç adım at

Gıcır gıcır sesler pek taze geliyor

[Nakarat Öncesi]

Başını kaldırıp saçaklara bak

Buz sarkıtları birer birer vakarla sarkıyor

[Nakarat]

Sabah kalkıp kapıyı açtım, kar dağı kaplamıştı

雪晴云淡日光寒 — Karın ardından hava açmış, bulutlar ince, gün ışığı soğuk

Saçak altındaki kar, bir damla bile akıtmayacak kadar donmuş

Erik çiçekleri de dalların arasında donmuş

Bu duru yalnızlık öyle basit değil

Sıradan alelade bir hâl değil

[Enstrümantal]

[Kıta 3]

Duvar köşesindeki o erik ağacı

Donmuş tomurcuklar küçük yumruklarını sıkmış

Açmak istiyor ama henüz açmadı

Tomurcuğunu sıkıca tutup güneşli bir günü bekliyor

Herkes ona ne gerek var diye öğüt verir

İlle de yılın, en soğuk zamanını seçiyor

[Köprü]

Birileri bunun çok acı olduğunu söylüyor

İnsanın içini biraz burkacak kadar acı

Ama o serin yalnızlıkta bir tür

Ödün vermeye yanaşmayan, tek başına direnen bir yürek

Kalabalığın şenliği başkalarının işi

Yalnızca karın ışığıyla söyleşiyor

Buz sarkıtları damlamaya başlayınca

Açtığı her çiçek erkenden açmış sayılır

[Kıta 4]

Saçağın altında uzun süre durdum

Verdiğim beyaz nefes küme küme yükselir

Birden içeri girmek istemedim

Ona eşlik edip bu duru yalnızlığı paylaşıyorum

Dağda bir gün, karın ardından

Dünya telaşındaki nice yıla bedeldir

[Son Nakarat]

Sabah kalkıp kapıyı açtım, kar dağı kaplamıştı

雪晴云淡日光寒 — Karın ardından hava açmış, bulutlar ince, gün ışığı soğuk

Saçak altındaki kar, bir damla bile akıtmayacak kadar donmuş

Erik çiçekleri de dalların arasında donmuş

Bu duru yalnızlık öyle basit değil

Sıradan alelade bir hâl değil

[Kapanış]

Güneş biraz daha yükseldi

Saçağın ucundan sonunda ilk damlalar bir dizi hâlinde düşüyor