Sabah kalkıp kapıyı açınca，dağları beyaz karın örttüğünü görürüm；kardan sonra gök açılmıştır，bulutlar incedir，ama güneş ışığı hâlâ soğuk taşır。Saçaktaki kar henüz eriyip damlalara dönüşmemiştir，erik çiçekleri de dondurucu soğukta donup kalmıştır。Bu yüce，yalnız ve lekesiz duruş，gerçekten alışılmışın dışındadır。

檐流：saçaktan eriyen karın veya yağmurun oluşturduğu su akıntısı。未滴：burada sıcaklığın hâlâ düşük olduğunu，birikmiş karın erimediğini anlatır。清孤：yüce gönüllü，yalnız ve lekesiz bir nitelik。

不等闲: Sıradan olmayan, hafife alınmaması gereken. “梅花冻” (erik çiçeğinin donması), eriğin buz, kar ve soğuk içindeki durumunu anlatır; bütün bitkinin donarak öldüğü anlamına gelmez.

Eser rehberi: Zheng Xie, kar yağdıktan sonra kapıyı açınca gördükleriyle dağdaki duru ortamı anlatır. Şiir, karlı bir dağdan saçaklara ve erik çiçeklerine doğru daralır; sonunda “清孤”, yani “duru ve yalnız”, niteliğini öne çıkararak doğal manzarayı kişiliğe ilişkin estetik bir duyuşla birleştirir.

“雪晴”（karın ardından açan hava）sanki ısınmayı haber vermeliyken，hemen ardından“日光寒”（güneş ışığının soğukluğu）gelir；gözdeki aydınlıkla bedendeki üşüme bir aradadır，kar sonrası dünya bu yüzden duru ve çetin görünür。

Saçağın henüz damlamaması，soğuğun küçük bir kanıtıdır。Son dize yalnızca karın beyazlığını övmez，bu ortamda beliren duru ve yalnız asaleti de över。Dil yalındır，ama ağırlık“不等闲”（sıradan değil）ifadesindedir。