Lotusların kokusu dağıldı, yemyeşil yapraklar da solup yıprandı; batı rüzgârı yeşil dalgaların arasından geçerken sanki kederi de havalandırır. İnsan da güzel zamanla birlikte solar; bu manzaraya yeniden bakmaya gerçekten yürek dayanmaz.

İnce yağmurda düşümden uyanıyorum; özlediğim kişi hâlâ uzak sınır boyunda. Küçük köşkte tek başıma sheng ezgilerini tekrar tekrar sonuna dek çalıyorum; yeşim sheng de soğuk bir ürpertiye bürünüyor. Kim bilir kaç gözyaşı, ne kadar bitimsiz kırgınlık; sonunda yalnızca korkuluğa yaslanabiliyorum.

菡萏（hàn dàn）: Lotus çiçeği. 香销: Kokunun dağılıp gitmesi. 韶光: Güzel zamanlar; gençlik anlamını da taşır. 不堪: Dayanamamak.

梦回：rüyadan uyanmak，rüyaya dönmek değildir。鸡塞：Jilu Geçidi’nin kısaltması，burada genel olarak uzak sınır bölgelerini anlatır。吹彻：ezgiyi sonuna kadar çalmak，uzun süredir çalındığını da belirtir。

玉笙：İncelikle işlenmiş bir sheng çalgısı. 何限：Sınırsız, sonu olmayan. 栏干：Korkuluk.

Eseri okuma kılavuzu：Li Jing, sonbahar manzaraları ve uzaktakine özlem teması aracılığıyla ömrün akşamına varma duygusunu anlatır. Çiçeklerle yaprakların soluşu, insanın bitkinliği ve uyanış sonrası yalnızlık birbirine karşılık verir; eserde yaşam deneyimlerine dair imalar bulunabilir, ancak özlenen kişiyi ve her ayrıntıyı belirli tarihî olaylarla zorla eşleştirmek gerekmez.

Başlangıçta hem kokunun sönmesi hem yaprakların yıpranması anlatılır; görsel ve kokusal güzellik birlikte geri çekilir. “共憔悴” (birlikte solmak), insanı ve zamanı da aynı değişimin içine alır; böylece güz hüznü kişisel bir duygu taşır.

İkinci bölümde ne düş ne de sheng çalgısı kederi giderir: Uyanınca uzaklık sürer, ezgi bitince soğuk kalır. Son bölüm “倚栏干” (korkuluğa yaslanmak) hareketine daralır; önceki gözyaşları ve sitem bir sonuca ulaşmaz, yalnızca uzun süre ayakta duruşta donar.