Jiangnan'ı Nasıl Anmam

[Giriş]

[Kıta 1]

Gençliğimde Jiangnan'da yaşamıştım

Hangi nehrin kaç kez kıvrıldığını bile bilirdim

Bir bahar sabahı erkenden kalk

Irmak kıyısına gidip ilk ışığın belirmesini beklerim

O an ırmağın bütün yüzeyi

Şafak kızıllığıyla altın kızıl bir örtü gibi alev aldı

[Nakarat Öncesi]

Irmak kıyısındaki çiçeklerin hepsi açtı

Bir sıra alev yanıyormuş gibi kızıl

[Nakarat]

江南好，风景旧曾谙 — Jiangnan ne güzeldir, manzarasını eskiden iyi bilirdim

Gün doğarken nehir çiçekleri, alevden de kızıl

春来江水绿如蓝 — Bahar gelince ırmağın suyu çivit otunun yeşiline bürünür

Jiangnan’ı nasıl anmam

Oradan ayrılalı yıllar oldu

Gözlerimi kapatınca hemen önümde beliriyor

[Kıta 2]

Bahar suları kabardığında

Nehir öyle yeşil ki, sanki çivit otuyla boyanmış

Uzun bir sırıkla kayığı öteye itiyorum

Dağın gölgesi suyun içinde dönüp duruyor

O yeşil bugün bile hâlâ capcanlı

Öyle parlak ki yıllar bile solduramıyor

[Nakarat Öncesi]

Sonra güneyden ayrıldım

Yol çantama koyup sık sık çıkarıp bakayım

[Nakarat]

江南好，风景旧曾谙 — Jiangnan ne güzeldir, manzarasını eskiden iyi bilirdim

Gün doğarken nehir çiçekleri, alevden de kızıl

春来江水绿如蓝 — Bahar gelince ırmağın suyu çivit otunun yeşiline bürünür

Jiangnan’ı nasıl anmam

Oradan ayrılalı yıllar oldu

Gözlerimi kapatınca hemen önümde beliriyor

[Enstrümantal]

[Kıta 3]

Şimdi kuzeydeki bir şehirde yaşıyorum

Pencerenin dışında yalnız puslu gri bir gökyüzü var

Az manzara görmedim

Ama yine de dayanamayıp, alıp karşılaştırıyorum

Karşılaştıra karşılaştıra ancak fark ediyorum

En parlak olan yine anılarımdaki o bölüm

[Köprü]

Biri bana Jiangnan'ın nesinin güzel olduğunu soruyor

Söz dilimin ucuna gelince söylemek daha da zorlaştı

“红胜火” bir dizedir: kızılı ateşten de kızıl

“绿如蓝” da yetmez anlatmaya: yeşili çivit gibi

Ama Jiangnan yalnızca kırmızı ve yeşilden ibaret değil

Bütün bir gençliğin suyun yüzüne serilmesidir

Jiangnan'ı anmamak mümkün mü diye soruyorsun

Bu soruyu soran sen, sen de özlüyorsun

[Kıta 4]

Bir gün gerçekten geri dönersem

Belki de o, artık o yıllardaki yüz değil

Ama hatıralarımdaki Jiangnan

Sonsuza dek çiçek açan kıyıda kalıyor

Kızıl hâlâ o aynı kızıl

Yeşil hâlâ öyle göz alabildiğine

[Son Nakarat]

江南好，风景旧曾谙 — Jiangnan ne güzeldir, manzarasını eskiden iyi bilirdim

Gün doğarken nehir çiçekleri, alevden de kızıl

春来江水绿如蓝 — Bahar gelince ırmağın suyu çivit otunun yeşiline bürünür

Jiangnan’ı nasıl anmam

Oradan ayrılalı yıllar oldu

Gözlerimi kapatınca hemen önümde beliriyor

[Kapanış]

Yine bahar geldi ah

Jiangnan'ı nasıl anmam yine