Güneş Xianglu Tepesi'ni aydınlatıyor, yükselen su buharı sanki mora bürünüyor; uzaktan bakınca şelale, dağın önüne asılmış bir ırmak gibi görünüyor. Coşkun su çok yükseklerden dimdik dökülüyor, insana gerçekten de gökteki Samanyolu'nun dokuzuncu gökten düştüğünü düşündürüyor.

香炉：Lushan Dağı’ndaki Xianglu Zirvesi; bir tütsü kabı değildir. 紫烟：Güneşin dağlardaki bulutlara ve su sisine vurmasıyla oluşan mor pus. 挂前川：Şelalenin dağın önünde asılı duran bir ırmak gibi görünmesi.

三千尺：Şelalenin yüksekliğini abartıyla anlatır; kesin bir ölçüm sayılmamalıdır. 银河：Göksel ırmak, Samanyolu; burada hayalî bir benzetme olarak kullanılır. 九天：Göğün en yüksek katları.

Li Bai'nin aynı başlıkta iki şiiri vardır; bu sayfada yedi karakterli dört dizeden oluşan şiir yer alır, genellikle ikinci şiir olarak sıralanır; yanlışlıkla bütün dizinin tam metni sayılmamalıdır.

Okuma rehberi: Bu dörtlüğün merkezinde uzaktan şelaleye bakış vardır. Dağ zirvesindeki sis ve renkli bulutlardan düşen suya geçilir, ardından Samanyolu imgesiyle görkemi yükseltilir. Şiirin bütünü tek bir manzaranın kesintisiz açılışıdır; hem gözlem hem bilinçli abartı içerir.

“挂”, yani asılmak sözcüğü, durmadan akan şelaleyi önce uzakta bütün hâlinde bir beyaz ipek şerit gibi gösterir; bu, uzaktan bakışın görsel etkisine uygundur. Sonraki dizedeki “飞流直下”, yani uçarcasına dümdüz aşağı akan su ifadesi, hızı birden geri getirir. Böylece durağan dış çizgiyle hareketin gücü birbirini tamamlar.

Sondaki Samanyolu, yeni bir gece göğü resmi başlatmaz; göz önündeki suyun gücünden doğan cesur bir çağrışımdır. “遥看”（uzaktan bakmak） ifadesinden “疑是”（sanki öyle sanmak） ifadesine geçilirken gerçek dağlar ve sular hayal gücüyle genişler; coşkulu anlatımın içinde açık bir bakış çizgisi yine de korunur.