Yatağın önüne parlak ay ışığı dökülmüş; bir an yerin kırağıyla kaplandığını sanıyorum. Başımı kaldırıp gökteki parlak aya bakıyorum, yeniden eğince uzaktaki memleketim aklıma geliyor.

静夜思：Sessiz bir gecede doğan düşünceler. 疑：Sanmak, yanlış tanımak. 举头：Başı kaldırmak. 思：Özlemek.

“霜”（kırağı）ay ışığının doğurduğu bir yanılsamadır; şiirde gerçekten kırağı düşmüş olması gerekmez. 床 sözcüğünün tam olarak neyi belirttiği öteden beri tartışılmıştır; okurken tek bir oda düzenini zorunlu kabul etmek gerekmez.

Bu sayfa, “床前明月光”（yatağın önünde parlak ay ışığı） ve “举头望明月”（başımı kaldırıp parlak aya bakarım） dizelerini içeren yaygın metni kullanır; Song döneminde basılmış nüshalar gibi bazı metinlerde “床前看月光”（yatağın önünde ay ışığına bakarım） ve “举头望山月”（başımı kaldırıp dağın ayına bakarım） biçimleri bulunur.

Eser rehberi: Beş karakterli dört dizeden oluşan bu şiir, gece ayı görmekten yurt özlemine geçer. Yolculuğun güzergâhını veya evden ne zaman ayrılındığını anlatmaz; bir anın duygusunu özüne indirger, böylece farklı koşullardaki okurlar da memleketten uzakta olmanın hissini paylaşabilir.

“疑”（sanmak）, başlangıca henüz tam netleşmemiş bir duyum katar; ay ışığıyla kırağının benzer duru beyazlığı, sessiz gecenin serinliğini de iletir. Şair ay ışığını uzun uzun betimlemez, manzaranın duyguları kendiliğinden uyandırmasını sağlar.

“举头”（başını kaldırmak）ile “低头”（başını eğmek）, yukarı ve aşağı yönelen küçük bir hareket oluştururken bakışı göz önündeki parlak aydan gönüldeki memlekete taşır. Sonunda özlemin içeriği artık açıklanmaz; yalın ve duru dil, uzun süren bir duygu yankısı bırakır.