Su dalgaları uzaklara uzanır, söğüt dalları usulca salınır. Issız köyün yanında kokulu otlar uzağa yayılır, eğik güneşin altında kayısı çiçekleri dökülür. Jiangnan’da bahar sona ermek üzeredir; ayrılık insanın içini parçalar. Su kıyısındaki kum adacığı beyaz su eğreltileriyle dolmuş, fakat uzaklara giden kişi hâlâ dönmemiştir.

渺渺: Uzak ve uçsuz bucaksız görünüm. 依依: Hafifçe, yumuşakça salınmak. 离肠: Ayrılığın yarattığı kederli duygular.

苹（pín）: Bir su bitkisi; klasik şiirde sıklıkla 白苹 olarak yazılır. 汀洲: Su içinde veya kıyısında düz arazi, küçük ada. 人未归: Beklenen kişi henüz dönmemiştir; kimliği açıkça belirtilmez.

Eser rehberi: Kou Zhun, kısa bir ci şiiriyle geç baharda birini özlemeyi anlatır. Başlangıçta bakışları dalgalara ve uzaktaki otlara yayar; ancak sonda dönmeyen birini beklediğini açıkça söyler. Böylece önceki bahar manzarası giderek ayrılık kederinin anlamını kazanır.

Dalgalar, söğütler, köy, otlar ve kayısı çiçekleri, su kıyısından köye uzanan katmanlar oluşturur. Görüntü güzel olsa da her yanında “远”（uzak）, “斜”（eğik） ve “飞落”（uçuşarak dökülme） yönelimi hissedilir. Bahar serpilirken aynı zamanda sönüşüne de ilerler.

Sonda “满” (dolu) ile “未” (henüz değil) karşılaşır; bitkiler mevsiminde serpilirken dönmesi beklenen kişi umulan vakitte gelmez. Doğanın takvimiyle insan işlerinin uyuşmaması, bekleyişi özellikle uzun hissettirir.