Erken açan erik çiçekleri yüksek dallarda beliriyor, uzaktan Chu diyarının masmavi göğüne vuruyor. Kuzey rüzgârı gecenin ince kokusunu taşıyor, yoğun kırağı sabah çiçeklerine daha da beyazlık katıyor. Bir dal koparıp on bin li uzaktaki kişiye göndermek istiyorum, ama uzak dağlar ve sular aramıza giriyor. Soğuktaki çiçekler boş yere dökülürken, uzaktaki dostumu neyle teselli edebilirim?

迥（jiǒng）：uzak，belirgin biçimde görünür。楚天：Chu bölgesinin göğü。朔吹：kuzey rüzgârı。滋：artırmak。寒英：soğukta açan çiçek。

万里赠：Bir erik dalı koparıp uzaktakine göndererek duyguları anlatmak; eski erik dalı gönderme geleneğiyle bağlantılıdır. 杳杳：Uzak, erişilmesi güç. 坐：Boşuna, beyhude. 销落：Solup dökülmek.

远客：Uzaklardaki kişi; gurbet anlamı da taşır, başlıkta adı verilmeyen belirli bir dost olarak kesinleştirmek gerekmez.

Okuma kılavuzu: Liu Zongyuan, erken açan erik çiçeğinin arı ve yüce duruşundan, onu uzaktakine armağan edemeyişine geçer. İlk yarı çiçeğe bakar, ikinci yarı duyguları iletmenin önündeki engelleri düşünür; nesneyi anlatmak ile birini özlemek, “armağan etmek istemek” üzerinden doğal biçimde birleşir.

Yüksek ağaçlar, masmavi gök, gece kokusu ve şafak beyazlığı, erik çiçeğini hem görsel hem de kokusal açıdan belirginleştirir. Kırağıyla kuzey rüzgârı hem sert soğuğu anlatır hem de çiçeğin saflığını ve kokusunu öne çıkarır.

İkinci yarı erik çiçeğini övmeyi bırakır ve uzaktaki kişiye ulaşıp ulaşamayacağını sorar. Çiçek ne kadar güzel ve solmaya ne kadar yatkınsa, onu armağan edememenin üzüntüsü o kadar derinleşir; son dize nesnenin yok oluşuyla insanın yalnızlığını bir araya getirir.