Bahar rüzgârı yağmuru önüne katıp kalan dalların arasından geçiyor; çiçekler dökülmüş, savurabileceği pek az taç yaprağı kalmış. Küçük gölet soğuk bir yeşile bürünmüş, sanki yüzeyi dalgalanacak; yağmur dinip hava açıldığındaysa güneş çoktan batıya eğilmiş oluyor.

Perde yarı aralanmış，bir çift kırlangıç geri dönüyor。Kederini gizlemek istiyor，ama kaşlarının arasındaki ifade söz dinlemiyor。Arkasını dönüp yarım kalmış go oyununu düzenliyor，taş koyarak iç sıkıntısını dağıtmak istiyor，ama ko mücadelesi karşısında uzun uzun düşünüp zamanında karşılık veremiyor。

阮郎归: Bir ci şiiri kalıbının adı, Ruan Lang Gui. Eserin kime ait olduğu konusunda farklı kayıtlar vardır; Qin Guan’ın şiirleri arasında da yer alır. Bu sitede önceden “佚名”, yani anonim olarak belirtilmiştir; burada bu kayıt korunup farklı atıf açıklanmıştır.

残枝、落花无可飞: Baharın sonlarında çiçek mevsiminin bitmek üzere oluşunu anlatır. 漪（yī）: Küçük su dalgaları. 日西: Güneşin batıya eğilmesi.

讳愁: Kederini gizlemek. 无奈眉: Kederin yine de kaşlarda belli olması. 着（zhuó）棋: Taş oyunu oynamak. 残棋: Henüz bitmemiş oyun.

应劫: Go oyununda ko mücadelesine karşılık vermek; bir felaketle başa çıkmak değildir. 沉吟: Düşünüp tereddüt etmek.

Eseri okuma rehberi：Ci şiiri, bahar sonunun rüzgâr ve yağmurundan perde ardındaki oyuna geçerek giderilemeyen derin yalnızlığı anlatır. Kişinin kimliği ve yaşadıkları açıkça belirtilmez; yorum, kaşlar arasındaki keder, dönen iki kırlangıç ve oyundaki tereddüt gibi ayrıntılara dayanmalıdır. Eserin aktarımlarında yazar adı farklıdır; hem anonim olduğu hem de Qin Guan’a ait olduğu görüşü vardır.

Yağmurun dinmesi aydınlık getirebilirdi，ama “还日西”，yani “yine güneş batıda”，günün bitmek üzere olduğunu hemen gösterir；kırlangıçların çift olarak yuvalarına dönmesi de perde ardındaki kişinin iç sıkıntısıyla karşıtlık kurar。Manzaradaki değişimler，kişinin teselli bulabileceği alanı art arda daraltır。

İkinci bent kederin nereden geldiğini açıklamaz; onun kaşların arasında ve hareketlerde görünmesini sağlar. Yarım kalmış oyunla uğraşmak dikkati başka yöne çevirmek gibi görünür; ancak “应劫迟”, ko hamlesine geç karşılık vermek, zihnin hâlâ aynı şeye bağlı olduğunu gösterir. Son, taşın bir türlü konamadığı bir anda durur; doğrudan anlatmaktan daha örtük ve etkilidir.