Sonbahar rüzgârı esiyor, beyaz bulutlar uçuşuyor, otlarla ağaçlar sararıp dökülüyor, yaban kazları güneye dönüyor. Orkide otları zarif çiçekler açıyor, kasımpatılar güzel kokular yayıyor; güzel insanı özlüyorum, bir türlü unutamıyorum.

Yüksek güverteli büyük gemiyle Fen Irmağı'nı geçiyor, akıntının ortasında ilerlerken beyaz dalgalar kaldırıyoruz. Flütlerle davullar birlikte çalıyor, gemide kürek şarkıları söyleniyor; sevinç doruğa vardıkça keder de artıyor. Gençlik ve güçlü çağlar ne kadar sürebilir？Yaşlılığın karşısında ne yapılabilir ki！

兮：Söyleyişi ağırlaştırıp iç çekiş katan ünlem edatı. 秀：Çiçek açmak. 佳人：Güzel ve değerli kişi; şiirde mutlaka belirli biri olarak tanımlanması gerekmez.

楼船：Katlı üst yapısı olan büyük gemi. 济：Karşıya geçmek. 汾河：Bugünkü Shanxi'deki Fen Irmağı. 素波：Beyaz su dalgaları. 棹（zhào）歌：Tekne yol alırken söylenen şarkı.

奈老何: Yaşlanmaya ne yapılabilir; geri döndürülemezlik karşısında bir iç çekiş taşır.

Okuma rehberi: Han İmparatoru Wu, Liu Che'ye atfedilen bu şarkı sözü, sonbaharda kayık gezisini merkeze alarak doğa görüntülerinden ve birini özlemekten ziyafet gezintisine ve yaşlanmaya uzanır. Şiirde en dikkat çekici nokta sevinçle kederin bir arada bulunmasıdır: İmparatorun görkemli eğlencesi bile yaşamın kısalığına ilişkin duyguyu ortadan kaldıramaz.

Güz rüzgârı, güneye dönen kazlar, orkideler ve kasımpatları geçip giden mevsime ses ve renk verir. Ortada katlı gemi ırmağı enine geçerken flütler ve davullar birlikte çalar; sahne birden görkem kazanır, sanki başlangıçtaki hüznü bastırır.

Ancak “欢乐极兮哀情多”, yani sevinç doruğa varınca keder de çoğalır sözü duyguyu geri döndürür. Son bölüm imparatorluk alayını uzun uzun anlatmayı bırakır, yalnızca geçen yıllara yöneltilmiş bir soru kalır; böylece ortak görkemli manzara, bireyin de kaçamadığı bir yaşam deneyiminde toplanır.