Yabancı bir yerde tek başıma yaşıyorum; dışarıdan gelmiş biri olmanın yalnızlığını hep taşıyorum. Bir araya gelmeye değer her bayramda yakınlarıma duyduğum özlem daha da derinleşiyor.

Uzakta, kardeşlerimin yüksek bir yere çıkmış olduklarını hayal ediyorum; her biri kızılcık dalları takmış. Ama yanlarında bir kişi, ben eksik kalmışım.

九月九日：Ay takviminin dokuzuncu ayının dokuzuncu günü, Çifte Dokuz Bayramı. 忆：Özlemek, hatırlamak.

山东: Dağın doğusu; burada Hua Dağı’nın doğusundaki memleket çevresini belirtir, bugünkü Shandong eyaletinin idari sınırlarıyla doğrudan özdeşleştirilemez. 兄弟: Kardeşler, aynı ana babadan yakınlar.

独: Tek başına. 异乡: Memleket dışındaki bir yer. 为异客: Gurbette konuk olmak. 为, olmak anlamındadır; 异客 ise memleketinden uzakta bulunan yolcuyu anlatır.

每逢：Her karşılaşıldığında。佳节：Güzel bayram，burada güncel arka plan Çifte Dokuz Bayramı'dır。倍：Daha çok、özellikle，matematikteki iki kat anlamında anlaşılması gerekmez。亲：Yakınlar。

遥知：Uzak mesafeden zihninde canlandırmak, tahmin etmek; ardından gelen yükseğe çıkma sahnesi, özlemin içinde kurulan bir hayaldir. 登高：Çifte Dokuz Bayramı'nda yüksek bir yere çıkma geleneği.

遍: Hepsi, bütünüyle. 插: Takmak, iliştirmek. 茱萸: Kokulu bir bitki; eskiler Çifte Dokuz Bayramı'nda felaketleri uzak tutmak için bu bitkiyi takardı. Rezene değildir.

少一人: Şiirde gurbette bulunan “ben” eksiktir; aile üyelerinin yanındaki boşluk aracılığıyla iki tarafın özlemi anlatılır.

Eser rehberi：Çifte Dokuz Bayramı çoğu zaman yükseklere çıkma、kızılcık dalları takma gibi geleneklerle ilişkilidir，bayramdaki buluşmalar da gurbettekine yakınlarının yanında olmadığını daha güçlü hissettirebilir。Yedi karakterli dizelerden oluşan bu dörtlüğün ilk yarısı yakınlara duyulan özlemi doğrudan söyler，ikinci yarısı ise bakışını uzaktaki kardeşlere çevirir，onların bir araya geldiğinde bir kişinin eksikliğini hissedeceğini hayal eder。Okurken “独”“异” ve “少” sözcüklerinin，yani yalnızlık、yabancılık ve eksiklik arasındaki yankısına dikkat edilebilir，hayal edilen sahneyi gözle görülmüş saymak gerekmez。

İlk dize “独”（yalnız）ile iki kez kullanılan “异”（yabancı）karakterini sıkıca birbirine bağlar. Issız manzaralarla yalnızlık yaratmak yerine önce kişiyle bulunduğu ortam arasındaki uzaklığı belirtir：Çevresinde insanlar olsa bile kendisi hâlâ bir misafirdir. İkinci dize, o anki Çifte Dokuz Bayramı'ndan “每逢佳节”（her güzel bayramda）ifadesine genişleyerek geçici bir duyguyu gündelik yaşamda tekrarlanan bir güce dönüştürür. “倍”（katlanmak）duygunun birden derinleşmesini anlatır; yakınları her gün zaten yüreğindedir, bayram yalnızca bu bağlılığı görmezden gelmeyi zorlaştırır.

Son iki dizenin dokunaklı yanı, özlemin “çok yalnızım” çevresinde dönüp durmamasıdır. “遥知” (uzaktan bilmek), mekânı açar ve uzaktaki kardeşlerin yükseğe çıkışını göz önüne getirir; “遍插” (hepsinin takması), düzenli ve canlı bir kalabalığı düşündürmeliyken son söz “少一人” (bir kişi eksik) olur. Bu boşluğun biçimi yoktur, ama okur onu bir araya gelmiş insanların arasında hissedebilir. Şair yakınlarını özlerken onların da kendisini özlediğini hayal eder; duygu, tek yönlü bir iç dökmeden karşılıklı bağlılığa dönüşür. Şiir dağları, ırmakları ve mesafeyi neredeyse hiç ayrıntılandırmaz; yine de uzaklık, görünmeyen ama zihinde canlandırılabilen sahnede zaten vardır. Böylece sade bir bayram geleneği, somut bir insani ağırlık kazanır.