On Bin Li Öteden Yuvanın Işığına

[Giriş]

[Kıta 1]

Gençken gözümü Beyaz Yeşim Başkent'e, göksel diyara dikmiştim

On iki kulenin önünde ay kırağı gibi

Kılıcımı kuşanıp yola çıktım, memleketime veda ettim

Gönlümdekileri hükümdarın sarayına sunmak isterim

Ömrün yarısının fırtınaları insanı erkenden yaşlandırır

Bir kâğıtlık gelip geçici şöhret uzak ırmağa düşer

[Nakarat Öncesi]

Eski gezintilere dönüp bakınca insanlar çoktan uzak

Acımı yalnız eski dostum bilir

[Nakarat]

Bir nehir dolusu ay ışığını ödünç alıp, binlerce li uzaktaki yurdumu aydınlatayım

Nice ayrı düşmüş insan, hâlâ bir pencere bekliyor

Boş şöhreti bırakır, eski sözümü değerle saklarım

Yol boyu rüzgârdan kardan geçtim, kanımın coşkusu hiç soğumadı

Dilerim binlerce evin ışığı, dönüş yolunu aydınlatsın

Dilerim bu dağlar ve ırmaklar esen kalır, halk sürgüne düşmez

[Kıta 2]

Zırhlı süvariler toz kaldırıp güneşi örtüyor

Memleketin bütün otları ve ağaçları keder taşıyor

Ak kemikler sessizce yaban otlarının altında gömülü

Halkın ne suçu var da felaketlere uğruyor

Boş bir şöhret beni yanıltıp savaş gemisine bindirdi

Batıya, Yelang'a uzanan yol uzun

[Nakarat Öncesi]

Eski dostun bir sözü yanında altın hafif kalır

Üzerimi kaplayan kırağıyı benim için dağıt

[Nakarat]

Bir nehir dolusu ay ışığını ödünç alıp, binlerce li uzaktaki yurdumu aydınlatayım

Nice ayrı düşmüş insan, hâlâ bir pencere bekliyor

Boş şöhreti bırakır, eski sözümü değerle saklarım

Yol boyu rüzgârdan kardan geçtim, kanımın coşkusu hiç soğumadı

Dilerim binlerce evin ışığı, dönüş yolunu aydınlatsın

Dilerim bu dağlar ve ırmaklar esen kalır, halk sürgüne düşmez

[Enstrümantal]

[Kıta 3]

Irmak Emei'nin kar beyazı serinliğini taşıyor

Bin yelken ayı taşıyarak Xunyang'dan geçiyor

Irmak kıyısındaki köşkte yıllanmış şarabı açıyorsun

Bir kadeh can dostluğu soğuk pencereyi ısıtır

[Köprü]

Duru sudan çıkan lotus, doğallığıyla güzel

Süse başvurmadan kokusunu duyurur

Şair yüreğin parlak ay gibi

Bin altın değerindeki sözümü unutmuyorum

Ansızın duydum af fermanının kazlarla geldiğini

Üstüm başım kırağı ve kar içindeyken bahar ışığını gördüm

On bin li dönüş yolunda ışıklar yaklaşıyor

Gece yarısı hâlâ eski savaş meydanı için kaygılanırım

[Kıta 4]

Af fermanı bedenimdeki kırağıyı çözüyor

Ama ayrı düşenlerin iki yerdeki acısını dindirmek zor

Ne zaman savaş ateşlerinin hepsi sönecek

Binlerce evin ışığı esenliği aydınlatsın

[Son Nakarat]

Bir nehir dolusu ay ışığını ödünç alıp, binlerce li uzaktaki yurdumu aydınlatayım

Nice ayrı düşmüş insan, hâlâ bir pencere bekliyor

Boş şöhreti bırakır, eski sözümü değerle saklarım

Yol boyu rüzgârdan kardan geçtim, kanımın coşkusu hiç soğumadı

Dilerim binlerce evin ışığı, dönüş yolunu aydınlatsın

Dilerim bu dağlar ve ırmaklar esen kalır, halk sürgüne düşmez

[Kapanış]

Yangtze'ye doğru kadehimi kaldırıp bakıyorum

Dilerim parlak ay dört bir yanı aydınlatsın