İlkbahar manzarası bölümü: Uzaklara uzanan düşte, güney diyarı baharın güzel kokulu çağındadır. Tekneden üflemeli ve telli çalgıların sesleri gelir, ırmak duru yeşildir; şehrin her yanında söğüt pamukları yuvarlanır, hafif toz onlarla birlikte havalanır. Çiçekleri seyretmeye koşan insanlar gerçekten hangisine yetişeceklerini bilemezler!

Sonbahar manzarası bölümü：Uzaklara uzanan düşte，güney diyarında duru sonbahardır。Binlerce li boyunca dağların ve ırmakların soğuk rengi uzaklara yayılır，kamış çiçeklerinin derininde tek bir kayık durur；parlak ay köşkün tepesini aydınlatır，bir flüt sesi duyulur。

闲梦远: Sakin bir yaşam sürerken düşünde uzak yerleri görmek; hem mekânsal uzaklığı hem geçmişe dönmenin olanaksızlığını taşır. 南国: Güneydeki eski yurdun dağları ve ırmakları; Li Yu'nun yaşamıyla bağlantılı düşünüldüğünde eski Güney Tang toprakları olarak anlaşılabilir.

渌（lù）: Suyun duru olması. 辊（gǔn）: Yuvarlanmak, dalgalanmak. 忙杀:“杀”, derece bildiren bir tamamlayıcı olarak kullanılır; son derece meşgul demektir. 寒色远: Bu sayfadaki yazım;“寒色暮”biçiminde bir metin de vardır.

Bu sayfada aynı ezgi kalıbındaki ilkbahar ve sonbahar konulu iki bölüm yer alır. Aktarılan nüshalarda kalıbın adı ve bölümlerin birleştirilip ayrılması farklı biçimlerde ele alınır; çoğu seçkide iki ayrı «望江南» (Jiangnan'a Bakış) olarak sunulurlar. Burada her iki bölüm de çevrilmiş, özgün metin değiştirilmemiş veya kısaltılmamıştır.

Eser rehberi: Bu iki parça sırasıyla düşlerdeki Jiangnan'ın bahar ve sonbahar manzaralarını anlatır; çoğunlukla Li Yu'nun ülkesini kaybettikten sonraki özlemiyle ilişkilendirilerek okunur. Gerçeklikteki sıkıntıları doğrudan sıralamak yerine geçmişteki veya düşlerdeki dağları, ırmakları ve yaşamı görünür kılar; duygu, güzel manzarayla “梦远” (düşün uzaklığı) arasındaki mesafeden doğar.

Bahar manzarası ses ve hareketle doludur：Yaylı ve üflemeli çalgılar, uçuşan kavak tüyleri, hafif toz ve çiçekleri seyredenler birlikte canlı bir dünya kurar. Sonbahar bölümü ise yalnız tekne, saz çiçekleri, mehtaplı köşk ve flüt sesiyle giderek sessizleşir; iki mevsimin ayrı duyguları vardır.

Tekrarlanan “闲梦远”, yani dingin düşlerin uzaklara uzanması, ortak sınırdır: İster görkemli ister sessiz ve kuytu olsun, göz önüne gelen yalnızca bir düştür. Şiir yüksek sesle yakınmaz; geri dönülmesi güç mesafe, güzel manzaralara zaten hüzün katmıştır.