Söğüt, sarıasmaya kendiliğinden barınacak yer sağlar, tanıştırmak için çiçekleri aracı kılmaz. İnce uzun dalları sanki yağmur telleriyle birlikte kopacak gibidir, yumuşak gövdesi en çok rüzgârın biçim vermesini sever. Görkemli ipek yol perdelerini hafifçe okşamaya uygunsun, ama Bronz Serçe Taraçası önündeki uzaklara bakan görüşü kapatma. Baling'deki o binlerce söğüt, gün batarken birini uğurlamaktan dönenlere eşlik etmektedir.

为地：barınacak yer sağlamak。作媒：tanıştırmak，aracılık etmek。和雨：ince yağmurla birlikte。裁：kesip biçmek，burada rüzgârın söğüt dallarını okşayışını anlatır。

锦步障: Yolda rüzgârı ve tozu kesmek için kullanılan, ipek brokardan yapılmış paravan; soylu ailelerin yaşamını da temsil eder. 铜雀台: Cao Cao'nun yaptırdığı terasın adı; sonraki edebiyatta sık sık saray kadınlarının uzaklara bakması ve birini özlemesiyle ilişkilendirilir.

灞陵：Chang'an'ın doğusu çevresindeki uğurlama yeri，söğüt dalı kopararak vedalaşma geleneğiyle bağlantılıdır。别离回：Uğurladıktan sonra geri dönmek。

Eser rehberi：Wu Rong，sarıasma、rüzgâr ve yağmur、işlemeli perde、Bronz Serçe Terası ve Baling gibi bağlantılar üzerinden söğüdü anlatır。Şiirin odağı dalların ince hafifliğinden，söğüdün insan yaşamındaki ve ayrılık anılarındaki yerine doğru yavaş yavaş kayar。

İlk yarı, söğüdün rengini doğrudan övmez; sarı asmaların kendiliğinden gelip konması, rüzgâr ve yağmurun dallarla iç içe geçmesi yoluyla söğüdün çekiciliğini ve yumuşaklığını gösterir. “不教” (izin vermemek), söğüde biraz da kendine yeterlik duygusu katar.

İkinci yarı, bakışı soylu evlerin perdelerinden gün batımındaki vedaya çevirir. Binlerce söğüt, sonda geniş bir arka plan oluşturur; böylece nesneyi konu alan şiir, insanın duygusal deneyimine yerleşir ve narin dallar ayrılık hüznünün ağırlığını taşımaya başlar.