Parlak ay savrulan karı hafifçe aydınlatıyor; ince bulutlar süzülüyor, sarhoşluk sonrası bir pusluluk taşıyor. Pamuk gibi hafif karın gölgeleri giderek duruluyor; benek benek hafif martılar alçak mırıltılı çağrılara karşılık veriyor. Açık kıyıdan soğuk akşam rüzgârı esiyor; yeşil dağların yeşim gibi duru, ince iskeleti ortaya çıkıyor. Geriye bakınca, zarif kar beyazlığı pencereye yansıyor, hafif sis dağ kovuklarında alçaktan asılı duruyor.

回文：Karakterler ters yönde tek tek okunduğunda yeniden anlamlı bir metin oluşturması. Bu ci şiiri tersten okunup yeniden dizelere ayrıldığında 《巫山一段云》（Wushan’da Bir Bulut Parçası） olabilir.

飞琼: Uçuşan güzel yeşim; kar için bir benzetme. 中（zhòng）酒: Sarhoş olmak. 盈盈: Hafif ve zarif görünüş. 咒: Sesli okumak, şiirle seslenmek; “轻鸥咒” ifadesinin sözdizimi, şiirin tersinden de okunabilme kuralıyla sınırlıdır. Çeviri bunu hafifçe süzülen martılara seslenme görüntüsüyle açıklar; bir halk geleneği olgusu olarak yorumlamaz.

浦：Su kıyısı. 玉骨：Kar altındaki dağın narin ve temiz beyazlığını yeşime benzetir. 亭亭：Dimdik ve zarif. 岫（xiù）：Dağ zirvesi veya mağara; burada dağları belirtir.

Ters okunan metin şöyledir: “岫垂烟淡淡，窗映雪亭亭。看回瘦骨玉山青，寒风晚浦晴。咒鸥轻点点，飘絮舞盈盈。尽收酒中薄云阴，琼飞淡月明。” Anlamı yaklaşık olarak şöyledir: Dağ başından soluk duman sarkar, pencereye dimdik kar yansır. Dönüp bakınca ince yeşim kemikler, yeşil dağ görünür; soğuk rüzgârda akşam kıyısı açıktır. Martıya seslenilir, hafif hafif noktalanır; uçuşan söğüt pamukları zarifçe dans eder. İnce bulut gölgeleri bütünüyle şaraba toplanır; yeşimsi kar uçuşur, soluk ay parlar. Bu nedenle bazı dizelerin anlamı sıradan ci dizelerine göre daha yoğundur.

Eser rehberi：Dong Yining, karlı ırmağı, berrak gökteki ayı ve dağ sisini tersinden de okunabilen bir ci şiirine yerleştirir. Okurken normal yöndeki serin ve duru manzaraya bakabilir, başka bir ezgi kalıbıyla tersinden okumayı da deneyerek sözcük sırası değiştiğinde görüntülerin nasıl birbirine bağlanabildiğini hissedebilirsiniz.

Ay, bulutlar, uçuşan kar ve hafif martılar ilk bölüme zarif bir hafiflik verirken akşam rüzgârıyla dağların çıplak hatları ikinci bölümü duru ve keskin kılar. Tekrarlanan “淡”, “轻”, “瘦”, yani solukluk, hafiflik ve incelik, görüntünün yoğunluğunu birlikte belirler.

Tersinden de okunabilen şiir, aynı sözcük dizisinin iki farklı cümle yapısını karşılamasını gerektirir; okurken sıkıştırılmış anlatım ve ani geçişler hissedilebilir. İlginç yanı, manzara öğeleri arasındaki ilişkilerin okuma yönüne göre yeniden kurulabilmesidir. Okurken bu dil deneyinin özellikleri korunabilir; her kısa ifade için kesin bir olay örgüsü uydurmak gerekmez.