Yavaşça akıp giden sonbahar ışığı tutulamaz, akşam kızıl yapraklar basamakları kaplar. Çifte Dokuz Bayramı da geçti, bir zamanlar çıkılan köşklerde zhuyu bitkisinin kokusu da yavaş yavaş dağılıyor. Mor kasımpatlarının kokusu avluya süzülüyor, akşam sisi ince yağmuru sarıyor. Yeni gelen kaz sürüsü alçalıp yükselen, boğuk, soğuk sesler çıkarıyor; her yıl birbirine benzeyen keder ve sitem, bu sonbahar manzarasıyla yeniden doğuyor.

冉冉: Yavaş yavaş ilerlemek. 重阳: Ay takviminin dokuzuncu ayının dokuzuncu günü; yükseğe çıkmak ve kızılcık dalı takmak gibi gelenekleri vardır. 榭: Su kıyısında veya bir platform üzerinde kurulmuş yapı.

茱萸: Kokulu bir bitki, Çifte Dokuz Bayramı'yla ilişkilidir. 香坠: Kokunun sönüp kaybolması. 雍雍: Kuşların uyumlu ötüşü; burada “咽寒声” (soğukta boğuklaşan ses) ile birlikte yaban kazlarının sesini anlatır. 长: Her zaman, sık sık.

Bu ci şiirinin aktarılan nüshalarında sözler ve duraklandırma farklıdır; sayfa, mevcut metne göre okunur. Kesin yazılış yılı ve ortamı zorla belirlenmez.

Eser rehberi: Li Yu, Çifte Dokuz Bayramı çevresindeki sonbahar manzaralarıyla kederi anlatır. Basamaklar, avlu kapıları, köşkler ve teraslar hep yakın çevredeki mekânlardır; kızıl yapraklar, kasımpatı kokusu, ince yağmur ve yaban kazlarının sesleri bu alanlara katman katman girerek mevsimlerin döngüsüyle çözülemeyen iç sıkıntısı arasındaki ilişkiyi gösterir.

İlk dize hemen “留不住”, yani alıkonamaz der; ardından gelen her sonbahar öğesi bu sözü kanıtlar gibidir. Dökülen yapraklar görülür, kasımpatı kokusu duyulur, ince yağmurla kaz sesleri de soğukluğu artırır; duyusal katmanlar durmadan derinleşir.

“又是”（yine）ile “年年”（her yıl）birbirine karşılık verir：Mevsimin her dönüşü, keder ve pişmanlığı ne yenileyebilir ne de yok edebilir. Sondaki “相似”（birbirine benzer）sade görünür, ama tam da tanıdık ve süregelen acıyı dile getirir.