Lotuslar bütünüyle soldu; eskiden şemsiye gibi açılıp rüzgârla yağmuru karşılayan yaprakları bile yok artık. Kasımpatılar da solmuş olsa da dalları hâlâ dimdik, soğuk kırağıya karşı duruyor.

Yılın değer verilecek güzel manzarasını mutlaka aklında tut; en güzeli, portakalların altın sarısı, mandalinaların henüz yeşil olduğu bu zamandır.

赠：Armağan etmek; burada şiir yazarak armağan etmek. 刘景文：Şiirin sunulduğu kişi; Jingwen onun nezaket adıdır. Başlık, bunun bir dosta sunulan şiir olduğunu gösterir; muhatabı olmayan kısa bir manzara şiiri gibi ele alınmamalıdır.

荷尽：Lotusların solması ve lotus göletinin solgun, yıpranmış bir görünüm alması. 擎, qíng okunur; yukarı kaldırıp tutmak. 雨盖：Yağmurdan koruyan şemsiye; burada açılmış lotus yaprakları şemsiyeye benzetilir.

菊残: Kasımpatıların solmuş olması; hâlâ tam çiçekli olmaları değildir. 犹: Hâlâ, yine de. 傲霜枝: Soğuk kırağı yüzünden devrilmeyen dallar; 傲 karakteri dallara boyun eğmez bir duruş kazandırır.

君：Şiirin sunulduğu kişiye saygılı hitap. 须记：Hatırlamalısınız. 好景：Seyretmeye ve değerini bilmeye layık manzara.

橙黄橘绿：Portakalların sarardığı, mandalinaların hâlâ yeşil olduğu, sonbaharın sonu ile kışın başındaki meyve ağaçları manzarası; genel turuncu ve yeşil renk lekeleri değildir, yerlerin karla kaplı olduğu anlamına da gelmez.

Metin farklılıkları: Son dizedeki 最是 başka bir nüshada 正是 olarak geçer; incelenen 《东坡诗集注》 eserinin dokuzuncu cildi 正是 biçimini kullanır. 《皇朝文鉴》 eserinde ayrıca 好处 şeklinde bir farklılık vardır. Bu sayfa, veri tabanındaki kaynak şiire dayanarak 好景 ve 最是 biçimlerini korur, asıl metni diğer nüshalara göre değiştirmez.

Okuma rehberi：Yedi karakterli dört dizeden oluşan bu şiir, sonbahar sonu ile kış başının çiçeklerini ve meyvelerini anlatırken manzara yoluyla dosta değer verme ve cesaretlendirme duygusunu da iletir. Önce tükenmiş nilüferleri ve solmuş kasımpatıları gören okur, şiirin çöküşte kalacağını düşünebilir; oysa şair bakışını hâlâ dik duran kasımpatı dallarına ve renk değiştirmekte olan portakal ile mandalinalara çevirir. Okurken soluşla olgunlaşmayı aynı mevsim içinde düşünmeli, güzel manzaranın seyrekliğin içinden nasıl yeniden keşfedildiğini hissetmeli; şiirdeki manzaraya ayrıca büyük bir kar yağışı eklememeliyiz.

İlk iki dizenin yapısı benzerdir, ama duygusal tonları aynı değildir. Nilüfer yaprağının yağmuru tutan duruşunu yitirmesi, bir zamanlar serilmiş olanın artık yokluğunu anlatır; kasımpatı da solmuştur, ama tek bir 犹（hâlâ） sözcüğü bakışı geride duran dallarda tutar. 已无（artık yok） ile 犹有（hâlâ var） karşı karşıya gelince şiirin anlamı, birbirine benzer görünen soluşların içinde yön değiştirir. 傲霜（kırağıya meydan okumak）, kasımpatıyı yeniden çiçek açmış gibi göstermek değil, solduktan sonra da görülen dik duruşunu dikkate değer kılmaktır.

Son iki dize mevsimin sonuna yaklaşıldığını gizlemez, yine de bu zamanı doğrudan yılın güzel manzarası diye adlandırır. Portakallarla mandalinaların sarı ve yeşilleri hem parlak renkler sunar hem de büyümenin meyve verme aşamasına ulaştığını düşündürür; solmuş lotuslar ve kasımpatı dallarıyla birlikte mevsimin bütününü oluştururlar, bir bahar görüntüsüyle göz önündeki sonbaharı silmezler. Başlıktaki armağan etme anlamı, bu bakışa insani bir yakınlık katar：Dostu teselli etmek, her şeyin eski hâline döneceğine söz vermeye değil, bugünde hâlâ değer verilecek bir olgunluk ve güç bulunduğunu göstermeye dayanır. Unutma diyen ses hem yakındır hem ciddidir; manzaraya bakmayı karşıdakiyle paylaşılmak istenen bir keşfe dönüştürür, şiirin iyimserliğine de somut ve görünür bir dayanak verir.