Zhulong，dondurucu kuzeyde yaşar，gözlerini açıp ışık saçtığında orada yine gündüz olabilir；neden güneşle ay bu bölgeyi aydınlatamaz da yalnızca kuzey rüzgârı gökten öfkeyle uluyarak gelir？Yan Dağları’nın kar taneleri hasırlar kadar büyüktür，birer birer Xuanyuan Terası’na düşer。

Youzhou'da kocasını özleyen bir kadın vardır; kışın soğuk on ikinci ayı gelince şarkısı ve gülüşü kesilir, kaşları çatılır. Kapıya yaslanıp uzaklara giden kişiyi bekler; senin Çin Seddi'nde nöbet tutup dondurucu soğuğa katlandığını düşünmek gerçekten iç acıtır. Ayrılırken kılıcını alıp sınıra yardıma gittin, kaplan desenleriyle görkemli biçimde süslenmiş bu okluğu bıraktın; içinde iki beyaz tüylü ok da var, şimdi örümcek ağlarıyla sarılmış, tozla kaplanmış.

Ok hâlâ duruyor, ama o savaşta öldü; artık geri dönemez. Bu yadigârları görmeye dayanamayıp onları yakarak küle çeviriyorum. Sarı Irmak derin olsa da avuç avuç toprakla önünü tıkamak düşünülebilir; ama bu kuzey rüzgârı, yağmur ve kar içindeki sonsuz kederle acıyı hiçbir şekilde durduramıyorum.

烛龙: Mitolojide kuzeyde yaşayan bir tanrı; gözlerini açınca gündüz, kapayınca gece olduğu söylenir. 寒门: En kuzeydeki soğuk diyar. 轩辕台: Sarı İmparator efsaneleriyle bağlantılı bir tarihî yerin adı.

双蛾: Kadının güve duyargası gibi kıvrılan iki kaşı. 摧: Kederden aşağı düşmek. 良可哀: Gerçekten acınası. 鞞靫（bǐng chá）: Sadak; 金 ve 虎文, altın ve kaplan desenli süslerini betimler.

白羽箭：kuyruğunda beyaz tüyler bulunan ok。雨雪：kar yağması，雨 burada yù okunur。裁：kesmek，gidermek。

“雪花大如席”（kar taneleri hasır kadar büyük） ve “黄河捧土尚可塞”（Sarı Irmak avuç avuç toprakla bile tıkanabilir） ifadeleri bilinçli abartılardır; ilki soğuğun şiddetini en uç noktada anlatır, ikincisi ise acı ve kederin tükenmezliğini karşıtlıkla vurgular.

Eser rehberi: Bu yuefu şiiri, kuzeyin dondurucu soğuğundan savaşta eşini bekleyen kadına uzanır. Mitoloji ve abartı görkemli bir başlangıç yaratır, ardından bakış tozlanmış tek bir ok sadağına daralır; böylece sınır diyarının soyut soğuğu, bir ailenin yakınını yitirmesinin somut acısına dönüşür.

Şiirin ağırlık merkezi “箭空在，人今战死不复回” (oklar boş yere duruyor, sahibi savaşta öldü, artık dönmeyecek) dizesidir. Öncesinde bekleyiş ve anımsama, sonrasında ölüm karşısında umutsuzluk vardır. Kısa dizeler, açılarak ilerleyen uzun dizeleri ansızın keser; kaçınılması güç bir gerçek gibi anlatının üzerine çöker.

Geride kalan eşyaları yakmak kederi yok edemez. Son bölüm, gerçekleşmesi imkânsız olan “捧土塞河”（avuçla toprak taşıyıp ırmağı tıkamak）işini bile yapılabilir göstererek keder ve acının sona ermesinin bundan da zor olduğunu vurgular; böylece başlangıçtaki şiddetli rüzgâr ve kar, insan duygusunun ağırlığını kazanır.