Şehrin Baharında Kısa Bir Mektup

[Giriş]

[Kıta 1]

Şehir yine aynı şehir

Yalnızca surların，efendisi değişti

Bahar olup biten değişimi fark etmedi

Sık otlar ve ağaçlar çalı kapının yarısını örtüyor

Ama insanlar başa gelen felaketi gördü

Baharı seyredenler, baktıkça daha çok kederleniyor

[Nakarat Öncesi]

Çiçekler ne kadar güzel açarsa

Yolları ayrı düşen en yakınlarını daha çok özletiyor insana

[Nakarat]

国破山河在，城春草木深（Ülke yıkılmış, dağlar ve ırmaklar yerli yerinde; şehre bahar gelmiş, otlar ve ağaçlar gürleşmiş）

感时花溅泪，恨别鸟惊心 — Zamanın acısıyla çiçeklere bakıp gözyaşı dökerim, ayrılığın kederiyle kuş sesinden irkilirim

Savaş ateşi üç aydır dinmiyor, evden bir mektup on bin altına değer

Ak saçlarımı kaşıdıkça daha da seyrelir, saç iğnesi yerinde duramaz

Otlar ağaçlar ne kadar sıklaşsa da, yaraları örtemez

Savaş alevleri içindeki aile mektubu，hayat bağıdır

[Kıta 2]

Çiçekler yıkık duvarın üstünde açar

Sanki birinin yerine bütün gözyaşlarını tüketiyor

Kuşlar ne kadar güzel öterse ötsün

Kulağıma gelince, hepsi ağlayışa dönüşüyor

Suç çiçeklerle kuşlarda değil

Önce insanın yüreğinde, çatlaklar oluştu

[Nakarat Öncesi]

Savaş ateşleri üç ay boyunca yandı

Bir mektubu bulmak on bin altından da zor

[Nakarat]

国破山河在，城春草木深（Ülke yıkılmış, dağlar ve ırmaklar yerli yerinde; şehre bahar gelmiş, otlar ve ağaçlar gürleşmiş）

感时花溅泪，恨别鸟惊心 — Zamanın acısıyla çiçeklere bakıp gözyaşı dökerim, ayrılığın kederiyle kuş sesinden irkilirim

Savaş ateşi üç aydır dinmiyor, evden bir mektup on bin altına değer

Ak saçlarımı kaşıdıkça daha da seyrelir, saç iğnesi yerinde duramaz

Otlar ağaçlar ne kadar sıklaşsa da, yaraları örtemez

Savaş alevleri içindeki aile mektubu，hayat bağıdır

[Enstrümantal]

[Kıta 3]

Mektup getiren yol çoktan kesildi

Yine de her gün, köy girişine mektup beklemeye gidiyorum

Bekleyişimin sonu çoğunlukla hayal kırıklığı

Arada gelen tek bir sözü bile，hazine gibi saklıyorum

Evdekiler nerede acaba

Sordukça sordum, içim daraldı

[Köprü]

Elim durmadan başıma gidiyor

Beyaz saçlarımı kaşıdıkça kısalıyor, üstüm başım dökülen saçlarla doldu

Ben değilim onu kaşımak isteyen

Benim yerime keder, çekip aldı gençliğimi

Saç tokası elimde

Birkaç kez çevirdim，yine de takamadım

Bırak dağınık kalsın

Ak saçlar dağılmış, savrulan kar gibi

[Kıta 4]

Dağlar ve ırmaklar hep buradaydı

Hanedan değişimleri, nice kez yinelendi

Otlar ve ağaçlar bunlara aldırmıyor

Her bahar, bütün ciddiyetiyle yeşerir

Ben hâlâ evden mektup bekliyorum

Bekledikçe bekledim, ak saçlar bir ormana döndü

[Son Nakarat]

国破山河在，城春草木深（Ülke yıkılmış, dağlar ve ırmaklar yerli yerinde; şehre bahar gelmiş, otlar ve ağaçlar gürleşmiş）

感时花溅泪，恨别鸟惊心 — Zamanın acısıyla çiçeklere bakıp gözyaşı dökerim, ayrılığın kederiyle kuş sesinden irkilirim

Savaş ateşi üç aydır dinmiyor, evden bir mektup on bin altına değer

Ak saçlarımı kaşıdıkça daha da seyrelir, saç iğnesi yerinde duramaz

Otlar ağaçlar ne kadar sıklaşsa da, yaraları örtemez

Savaş alevleri içindeki aile mektubu，hayat bağıdır

[Kapanış]

Bir bahar daha geldi

Şehre bahar geldi, otlar ve ağaçlar bir parmak daha gürleşti