Küçük tenteli teknemi yaşlı ağacın gölgesine bağlar, kazayağı sapından bastonuma dayanarak köprünün doğusuna geçerim. Kayısı çiçeklerinin mevsimindeki ince yağmur giysilerimi ıslatacak gibidir; söğütlere değip yüzüme esen bahar rüzgârıysa artık soğuk gelmez.

短篷：Küçük kayığın örtüsü; kayığın kendisini belirtir. 杖藜：Kazayağı ağacından baston. 扶我：Bastonu duygulu bir yoldaş gibi, bana destek olan biri olarak anlatır.

杏花雨: Kayısı çiçekleri açarken yağan bahar yağmuru. 杨柳风: Söğüt dalları açılırken esen bahar rüzgârı. 欲湿: Islanmak üzere olup henüz ıslanmamak; yağmurun incecikliğini anlatır.

Okuma rehberi: Bu dört dizelik şiir, şairin tekneden inip yürüdüğü, bahar rüzgârını ve yağmurunu duyumsadığı bir anı anlatır. Kişi, yol ve dokunma duyusu sırayla açılır; sonunda rüzgâr ve yağmur çiçeklerle ağaçların adlarıyla anılarak mevsimin özellikleriyle bedensel duyum birleştirilir.

İlk iki dizede pek az hareket vardır, ama sessizce demirlemiş olmaktan yürüyüşe geçiş açıkça anlatılır. “杖藜扶我”, yani kazayağı otundan bastonun beni desteklemesi, alışılmış söyleyişi tersine çevirir; baston, yakın bir yol arkadaşı gibidir.

Son iki dize yoğun, parlak renklerle öne çıkmaya çalışmaz; giysinin ıslanmaya yüz tutması, yüzün soğuk hissetmemesi gibi küçük duyumları anlatır. Böylece baharın yumuşaklığı doğrudan bedenle hissedilir; canlılığın içinde ölçülü bir incelik de vardır.