Sonbahar soğuğunu taşıyan sisli bulutlar, ağarmak üzere olan gökte akar; başkentin sarayları yükselir, sanki derin sonbaharın göğüne dokunur.

Solmak üzere olan birkaç yıldızın altında yaban kazları sınırın engin göğünü aşıyor; uzun bir flütün sesi duyuluyor, biri yüksek bir kuleye yaslanmış duruyor.

Çit kenarındaki mor kasımpatılar daha yarı açmış, sessizce duruyor; su adacığının yanındaki lotusların kırmızı yaprakları tümüyle dökülmüş, sanki keder taşıyorlar.

Şimdi memleketimin levrekleri tam lezzetli zamanındadır，ama ben yine dönmüyorum，boş yere Chu başlığı takan bir tutsak gibi kendimi yabancı diyarda tutuyorum。

Başlık: Bu şiir 《秋望》 (Sonbaharda Bakış), 《秋夕》 (Sonbahar Akşamı) ve 《长安秋望》 (Chang'an'da Sonbaharda Bakış) gibi adlarla da anılır. Geç sonbahar, mevsimin giderek derinleşmesini belirtir; şiirdeki 拂曙 (şafak sökerken) ve 残星 (sönmeye yüz tutan yıldızlar), anlatılanın gün doğumundan hemen önce olduğunu açıkça gösterir. 秋夕 şeklindeki diğer başlık nedeniyle sahne gece başlangıcı olarak resmedilmemelidir.

云雾: Gökteki bulut ve sis. Doğrulanan 《全唐诗》 (Tang Şiirlerinin Tamamı) metninde “云物” yazılıdır; 凄凉 için de “凄清” şeklinde farklı bir okuma vardır. Bu sayfada mevcut kaynak verideki “云雾凄凉” (bulut ve sis hüzünlü) korunmuş, diğer dizeler ve sözcüklerle karıştırılarak değişiklik yapılmamıştır. 拂曙: Şafak yaklaşırken. 流: Akmak.

汉家宫阙：Han dönemi üzerinden Tang dönemini anlatır ve Chang’an saraylarını belirtir; Zhao Gu’nun Han dönemi yazarı sayıldığı anlamına gelmez. 阙, què okunur; saray kapısının dışındaki yüksek platformları, dolayısıyla sarayı ifade edebilir. 动高秋：Yüksek sarayların sonbahar göğüne dokunurmuş gibi oluşunu abartıyla anlatır; 高秋 hem açık ve berrak sonbahar havasını hem de derinleşmiş sonbahar duygusunu içerir.

残星：Tan yeri ağarırken henüz kaybolmamış seyrek yıldızlar. 雁横塞：Kaz sürülerinin sınır geçitlerinin üzerinden uçması; 横, aşmak; 塞, sài okunur, sınır geçidi demektir. Burada uzaklara bakan görüş alanı genişletilir; Chang’an’daki kulenin hemen altında bir sınır savaş alanı bulunduğu söylenmez.

长笛一声人倚楼: Uzun flütten gelen tek sesle kuleye yaslanan kişi, işitme ve görmenin buluştuğu bir sahne oluşturur. Dize kişiler arasındaki ilişkiyi ayrıntılandırmaz; kuleye yaslananla flütü çalanın kimlikleri ve yaşam öyküleri kesinleştirilmemelidir.

紫艳：Göz alıcı mor renk; burada çit yanındaki kasımpatıları belirtir. 半开：Çiçeklerin henüz bütünüyle açılmaması. 红衣：Kırmızı lotus taç yapraklarını giysiye benzetir, kırmızı giysili insanları belirtmez. 渚, zhǔ okunur, sudaki küçük kara parçası；渚莲 ise su adacığı yanındaki lotuslardır.

鲈鱼正美: Jin döneminden Zhang Han'ın sonbahar rüzgârları çıkınca Wu yöresinin yabani pirinç sürgünlerini, su kalkanı çorbasını ve dilimlenmiş levreğini özleyerek eve dönmesi anlatısına gönderme yapar. Yemeklerin lezzeti aracılığıyla memleket özlemini ve dönme isteğini dile getirir. Bu anlatıdaki kişi ve yaşadıkları doğrudan Zhao Gu'nun kendi yaşamı olarak alınamaz.

南冠：Chu bölgesinin başlığı。完成《左传·成公九年》（Zuo Yorumları·Cheng Dükü'nün Dokuzuncu Yılı），Zhong Yi'nin Jin'de tutsakken güney başlığını takmayı ve Chu ezgilerini çalmayı sürdürdüğünü kaydeder，bu daha sonra tutsaklık ve sıla özleminin edebî göndermesi olmuştur。空：Boş yere。学楚囚：Chu tutsağını kişinin gurbette kısıtlanmışlık duygusuna benzetir，bundan şairin o sırada hapiste olduğu sonucu çıkarılamaz，başlığından hareketle soylu olduğu da kesinleştirilemez。

Okuma rehberi: Yedi karakterli sekiz dizelik bu şiir, sonbaharın sonlarında şafak sökmek üzereyken başkenti anlatır. Yüksek ve uzak saraylar, seyrek yıldızlar, dönen yaban kazları, çit kenarındaki kasımpatılar ve solmuş nilüferler sırayla görüş alanına girer; flüt sesi de uzaktaki manzaraya işitilebilir bir yankı katar. Memleket özlemi ancak son beyitte dile gelir, fakat anlatı eve dönüş yoluna çıkılmış gibi kurulmaz. Okurken iki karşıtlığa dikkat edilebilir: Kazlar uçup gidebilirken köşke yaslanan kişi yerinde kalır; kasımpatılar açarken nilüferler çoktan solmuştur. Her manzara öğesinin kendi mevsimsel zamanı vardır; insanın kalma ya da gitme kararı da bu yüzden daha güç görünür.

İlk beyit, Chang’an sabahının genel görünümünü açar. Bulutlarla sis hareket ederken saray yapıları yüksekte dimdik durur; akışla duruş birbirini yansıtarak sonbahar göğünü hem engin hem soğuk kılar. Buradaki saraylara gösterişli şölenler eklemek gerekmez; şafak ışığı ve yüksek sonbahar göğü, yapılardaki mesafeyi zaten gösterir：Başkentte yaşayan biri, gözünün önündeki o görkemli dünyaya mutlaka girebiliyor değildir.

İkinci beyit, engin manzarayı birkaç belirgin noktaya toplar. Yıldızlar seyrektir, kazlar göğü enlemesine geçer, flütten yalnız tek ses gelir, insan da yalnız kuleye yaslanır. Sözcükler ölçülüdür, ama her biri öteye uzanır. Kazların uçuşu bakışı uzağa taşır, flütün sesi görünür sınırları aşıp dinleyenin yüreğine ulaşır. Şiir kimin çaldığını, kimin dinlediğini açıklamaz; bu belirsizlik bir yankı bırakır ve gurbet duygusunun belirli bir kişinin kısa yaşam öyküsüyle sınırlanmasını önler.

Çit kenarındaki kasımpatılar ve adacıktaki lotuslar bakışı yeniden aşağı indirir. Yarı açmış olmakla tümüyle dökülmüş olmak karşılaşır, mor güzellik ile kızıl giysi birbirini yansıtır; güz böylece aynı anda açılan ve silinen iki yüz kazanır. Sessizlik ve hüzün, çiçeklerin gerçek sözleri değil, bakan kişinin manzaraya yüklediği duygulardır. Ancak son beyitte yemek tadı ve başlıkla ilgili iki gönderme memleket özlemini tümüyle açığa çıkarır: Zhang Han’ın dönüşü özlenebilecek bir seçenek olurken Chu tutsağının kalışı şairin şimdiki durumuna benzer. “不归去” (neden dönmemek) ve “空” (boş yere), kendine soruyu ve tereddüdü korur; şiirin yankısı henüz atılmamış o adımdadır. Ona doğrudan başarıyla ya da inzivaya çekilmekle tamamlanan kusursuz bir son eklenmemelidir.