Yol boyunca bakınca，batıdaki geniş tarlalarda olgun pirincin kokusu yayılır。Ağaç hatmileri çit yanında açar，bambuların ince dalları uzun ve yumuşaktır；dağdaki meyve ağaçlarında yeşilli sarılı meyveler ağır ağır sarkar。

Sabahın yoğun sisi nemli bir serinlik taşıyarak sonbaharın geldiğini hissettiriyor; öğle olduğunda ince bulutlar güneşi örtüyor, beden hâlâ serinliği duyuyor. Bu asker giysisini güneşten korumak için ayrıca bir gölgelik açmaya gerek kalmıyor.

浣溪沙：Bir ci ezgi kalıbının adı. Bu eser, her biri yedi karakterlik üç dizeden oluşan iki bölümdür. 江村道中：Irmak kıyısındaki köylerden geçen yolda; başlıktan hareketle doğrulanmamış belirli bir köy adı vermek gerekmez.

西畴: Batıdaki tarlalar. 畴, chóu diye okunur ve tarla demektir; on li, tarlaların uzandığı alanı anlatır, kesin ölçüm sayılması gerekmez. 熟稻香: Olgunlaşmış çeltiğin kokusu; tencerede pişen pilavın kokusu değildir.

槿花: Ağaç hatminin çiçeği. 槿, jǐn diye okunur. 篱落: Çit; ayrıca çitle çevrili köy evlerinin bulunduğu çevreyi de belirtir, çiçek yapraklarının dökülmesi anlamına gelmez.

竹丝长：Uzun bambuların ince, zarifçe sarkan dal ve yapraklarını anlatır; kimi yorumlar, dizenin yumuşaklığını bambular arasındaki uçuşan örümcek ipliklerinde bulur. 长 burada cháng okunur.

垂垂：ağır ağır aşağı sarkma hâli。青黄：meyvelerin bazısı hâlâ yeşil，bazısı sararmıştır，farklı olgunluk derecelerini anlatır，hepsinin iyice olgunlaştığı anlamına gelmez。

浓雾知秋：Sabah sisiyle serin nemden sonbaharı hissetmek. 晨气润：Sabah havasının nemli olması. 午阴凉：Öğle vakti bulutların güneşi örtmesiyle oluşan serinlik; 阴 gece karanlığı değildir.

飞盖: Güneşten koruyan şemsiye veya örtü; burada yolculuk sırasında açılan güneşliği belirtir. 飞, eşyanın kendi kendine uçabildiği anlamına gelmez.

戎装：Asker giysisi. 戎, róng diye okunur. Şair bir dönem Sichuan’da askerî ve idarî işlerden sorumlu zhizhishi görevinde bulunmuştur; yaygın açıklamalı baskılar buradan hareketle şiirin Shu bölgesinde yazılmış olabileceğini öne sürer. Şiir belirli bir savaştan söz etmez; dolayısıyla 戎装, modern ordu üniforması diye yeniden yorumlanamaz ve buradan kesin bir yazılış yılı çıkarılamaz.

Eser rehberi: Irmak kıyısındaki bir köy yolculuğunda önce pirinç kokusu insanı tarlalara bakmaya yöneltir, ardından bakış ağaçhatmi çiçekleri, çit bambuları ve meyveli dallar arasında dolaşır; ancak ikinci bölümde yolcunun bedeninde hissettiği serinlik ve nem anlatılır. İlk bölümdeki mekânsal hareketle ikinci bölümün sabahtan öğleye uzanan zaman değişimine dikkat edilmelidir. Sonda askerî giysili birinin görünmesi, yol boyunca anlatılan kır manzaralarına belirli bir gözlemci kazandırır; ancak huzurlu tarlalar bir savaş alanına dönüştürülmez.

Açılış dizesi kişinin nereden gelip nereye gittiğini önce açıklamaz; uzayıp giden tarlaları olgun pirincin kokusuyla doldurur. Koku burunla algılanırken ağaçhatmi çiçekleri, çit bambuları ve yeşilli sarılı meyveler gözle görülür; iki duyu birbirini tamamlar ve ırmak köyüne yakınlık kurulabilir bir gündelik hayat dokusu verir. İkinci dizedeki yumuşak incelik ve uzunluk, üçüncü dizedeki ağırlıkla sarkıştan ayrılır：Bambunun çizgisi, meyvenin ağırlığı vardır; bereketli hasat, farklılık içermeyen tek bir altın sarısı alan değildir.

İkinci bölüme geçildikten sonra manzara artık yalnızca uzaktaki bir nesne değildir. Sisin nemi ve bulut altındaki serinlik yoldaki kişinin bedenine değer; sabah ve öğle de bu rahatlığın yolun bir bölümü boyunca sürdüğünü okura hissettirir. Son dizedeki gerek yok ifadesinin tonu hafiftir; gökteki ince bulutlar insanı güneşten koruduğu için tören alayının şemsiyesine ihtiyaç kalmadığını anlatır. Askerî giysi kişinin kimliğini ve üstlendiği işleri gösterirken kırların dinginliği o andaki gerçek duyumunu oluşturur. İkisi birbirini yansıtır; köy hayatının geçimine duyulan değer okunabilir, fakat bunu şiirde anlatılmamış askerî başarılara doğru genişletmeye gerek yoktur. Ci şiiri sıradan manzaralar, somut duyumlar ve kısa bir yargıyla kapanır; aydınlıktır, ardından kalıcı bir tat bırakır.