Duvar Gibi Yeşil Dağlar

[Giriş]

[Kıta 1]

Shitou Kalesi'ne çıkıyorum

Uzağa bakıyorum, Wu ve Chu'nun boşluğu uçsuz bucaksız

Altı Hanedan'ın görkemli, korunaklı topraklarını göstermek istiyorum

Gösterebileceğim yalnızca demir gibi dimdik yeşil dağlar kaldı

Dağlar yine aynı dağlar

Bayrakların gelip gidişini seyrediyor, yaprak dökümü mevsimi gibi

[Nakarat Öncesi]

Bir ırmağın kuzeyiyle güneyi yıpratıp duruyor

Aşındıra aşındıra, insanı da kırıntıya çevirdi

[Nakarat]

Güneşi örten sancaklar, bulutlara uzanan gemi direkleri ve kürekler bile duruldu

Ak kemikler kar gibi savruluyor, tarih kitabının bir sayfasını kaplıyor

Bir ırmağın kuzeyi güneyi, nice yiğidi tüketti

落日无人松径，鬼火高低明灭 — Gün batımında çamlı patika ıssız, hayalet ışıkları yüksekte alçakta yanıp sönüyor

Binlerce yıllık keder, Qinhuai üzerindeki ay ayrılığa ışık tutuyor

Yeşil dağlar duvar gibi, bütün bunlara soğuk gözlerle bakıyor

[Kıta 2]

Düşün o yıllarda ırmağın üzerinde

Sancaklar güneşi örtüyordu, savaş davulları şiddetle vuruyordu

Bir savaş sona erdi

Irmak eskisi gibi, ne hızlı ne yavaş akıyor

Ak kemikler ırmağın dibine çöküyor

Ak kemikler ve adlar，ırmağın dibindeki geceye gömülüyor

[Nakarat Öncesi]

Bu uzak saray ne kadar da yalnız

Yalnız güzel kokulu otlar, yıldan yıla anlayış gösteriyor

[Nakarat]

Güneşi örten sancaklar, bulutlara uzanan gemi direkleri ve kürekler bile duruldu

Ak kemikler kar gibi savruluyor, tarih kitabının bir sayfasını kaplıyor

Bir ırmağın kuzeyi güneyi, nice yiğidi tüketti

落日无人松径，鬼火高低明灭 — Gün batımında çamlı patika ıssız, hayalet ışıkları yüksekte alçakta yanıp sönüyor

Binlerce yıllık keder, Qinhuai üzerindeki ay ayrılığa ışık tutuyor

Yeşil dağlar duvar gibi, bütün bunlara soğuk gözlerle bakıyor

[Enstrümantal]

[Kıta 3]

Yaz sıcağından kaçılan saray boş duruyor

Doğu rüzgârı her yıl, imparatorluk arabasının yolundaki otları yine savurur

Güzel kokulu otlar imparatorları tanımaz

Yeşerme vakti gelince yeşerir, ne kadar da dolaysız bir yeşillik

Gündüz bile insan gölgesi görünmüyor

Gezinen hayalet ışıkları, birinin düşürdüğü davetiyeler gibi

[Köprü]

O yıllarda saray duvarlarının içinde

Şarkı ve dans hiç dinmezdi, mumlar sıra sıraydı

Ey tunç aynadaki insan

Siyah saçlar ağardı, aynaya bir kez daha bakmaya dayanamıyor

繁华 denen o iki karakter, görkemli bolluk

Tarih kitaplarına yazılsa da, yalnızca kısacık bir çizgi kadar yer tutar

Çağlar boyunca yaşanan kederler

Hepsini Qinhuai'ın ayı, tekrar tekrar yazar

[Kıta 4]

Surlardan indiğimde

Yüreğimde biriken duyguları，ırmak kıyısında biraz boşaltayım

Kahramanları artık sormaya gerek yok

Yeşil dağlar hâlâ yerinde, nehirdeki ay her gece hâlâ ışıl ışıl

Kederi geçmişin bin yıllarına bırak

Önümüzdeki günleri, biraz daha huzur içinde yaşayalım

[Son Nakarat]

Güneşi örten sancaklar, bulutlara uzanan gemi direkleri ve kürekler bile duruldu

Ak kemikler kar gibi savruluyor, tarih kitabının bir sayfasını kaplıyor

Bir ırmağın kuzeyi güneyi, nice yiğidi tüketti

落日无人松径，鬼火高低明灭 — Gün batımında çamlı patika ıssız, hayalet ışıkları yüksekte alçakta yanıp sönüyor

Binlerce yıllık keder, Qinhuai üzerindeki ay ayrılığa ışık tutuyor

Yeşil dağlar duvar gibi, bütün bunlara soğuk gözlerle bakıyor

[Kapanış]

Şehirden inip eve dönüyorum

Qinhuai baştan başa ay ışığı