乾坤一腐儒 — Gök ile Yer Arasında Köhne Bir Bilgin

[Giriş]

[Kıta 1]

Yangtze ve Han'ın dalgaları gelip gidiyor

Geçici şöhreti ve tozu toprağı yıkayıp götürdü

Saçlarıma birkaç ak tel daha eklendi

Memleketin dağları düşlerin derininde, çok uzakta

Bu ömürde on binlerce cildi okuyup tükettim

Karşılığında beni memlekete geçirecek küçücük bir kayık bile bulamıyorum

[Nakarat Öncesi]

Bir parça bulut başımın üzerinden geçip gitgide uzaklaşıyor

Bitmeyen gecenin ayı yalnızlığıma eşlik ediyor

[Nakarat]

Batan güneş altını eritiyor akşam çökmek üzere

Göğsümdeki büyük ülküler hiç kurumadı

Hasta bedenim bile adımlarımı durduramıyor

Gülerek kendime gökle yer arasında köhnemiş bir Konfüçyüsçü bilgin diyorum

Yaşlı at hâlâ geldiği yolu hatırlar

Onu uzun yollarda koşturmaya gerek yok

[Kıta 2]

Rüyamda evin kapısını itip açtım

Saçağın altında eski su kabağı hâlâ asılı

Uyandığımda teknenin tahtalarını kırağı kaplamıştı

Soğuk hasta kemiklerime tırmandı

Bana eşlik eden bulutlar dağılıp yeniden toplanır

Yalnızlığıma yalnızca ay ışığı eşlik ediyor

[Nakarat Öncesi]

Güz rüzgârı hastalığımı azar azar hafifletti

Batan güneşin altında kalbim eskisi gibi hâlâ kor

[Nakarat]

Batan güneş altını eritiyor akşam çökmek üzere

Göğsümdeki büyük ülküler hiç kurumadı

Hasta bedenim bile adımlarımı durduramıyor

Gülerek kendime gökle yer arasında köhnemiş bir Konfüçyüsçü bilgin diyorum

Yaşlı at hâlâ geldiği yolu hatırlar

Onu uzun yollarda koşturmaya gerek yok

[Enstrümantal]

[Kıta 3]

Kimi bu at yaşlandı diye gülüyor

Binlerce li süren yolu koşamaz olmuş

Ama başını eğince rüzgârı ve kırağıyı tanır

Nerede suyla ot ve dinlenecek bir ev var

Yolunu yitiren kişi onu yularından tutunca

Karanlıkta da vadiden çıkılabilir

[Köprü]

Ey batan güneş daha yavaş alçal

Bırak yüreğimin ateşi doya doya yansın

Ey sonbahar rüzgârı, es dilediğince

Bu son sıcaklığın mumunu söndüremezsin

Kabul ediyorum, ben eski zamanlardan biriyim

İplikle ciltlenmiş kitaplar kadar eski

Ama o eski kitabın arasında saklanan dağlar ve nehirler

Tek bir sayfası bile bulanıklaşmadı

[Kıta 4]

Bir gün yürüyemez olursam

Ne göğe sitem ederim ne kaderimin acılığına

Biri gelip önümdeki yolu sorarsa

Yine de dağların ve ırmakların haritasını çizebilirim

Yaşlı at gün batımında dinleniyor

Eyerini çıkarınca da eskisi kadar huzurlu

[Son Nakarat]

Batan güneş altını eritiyor akşam çökmek üzere

Göğsümdeki büyük ülküler hiç kurumadı

Hasta bedenim bile adımlarımı durduramıyor

Gülerek kendime gökle yer arasında köhnemiş bir Konfüçyüsçü bilgin diyorum

Yaşlı at hâlâ geldiği yolu hatırlar

Onu uzun yollarda koşturmaya gerek yok

[Kapanış]

Jianghan'da gece yine serinledi

Ay yükseliyor, yine benimle aynı yalnızlığı paylaşıyor