Şafak Ayazında Yeniden Anlatmak

[Giriş]

[Kıta 1]

Perdenin dışında rüzgâr çıktı

Şafak öncesi beşinci nöbetin en soğuk vaktinde

Rüyamdan uyanıyorum

Giderken pek sessizdin

Bir yaprak kadar hafif

O yarısı biraz daha çabuk soğuyor

[Nakarat Öncesi]

Eksilen ay perdenin aralığından içeri sokuluyor

Bütün bu dayanılmaz şeylere göğüs gererken bana eşlik ediyor

[Nakarat]

Yatağın yarısını örten sonbahar yorganı demir gibi soğuk

Eksilen ay perdenin gölgesini iyice eğik düşürüyor

Gözyaşları nasıl dayanıp da donmasın

Tam da duygular en yoğunken kolayca vedalaştık

Ayrılık acısını anlatan sözleri bütün gece yuttum

Şafak soğuğuna kat kat bırakıyorum

[Kıta 2]

O gün yol azığını ve eşyalarını topladın

Sesin öyle rahattı ki sanki biraz dinlenmeye gidiyordun

Ben de üzülmemiştim

Birkaç gün sonra yazacağımı sanmıştım

Kim bilirdi sonbahar bir döndü mü

Hava böylesine amansızca soğudu

[Nakarat Öncesi]

Şimdi rüzgâr her esişinde daha da sertleşiyor

Eksilen ay da incelmiş, geriye tek bir eğik çizgi kalmış

[Nakarat]

Yatağın yarısını örten sonbahar yorganı demir gibi soğuk

Eksilen ay perdenin gölgesini iyice eğik düşürüyor

Gözyaşları nasıl dayanıp da donmasın

Tam da duygular en yoğunken kolayca vedalaştık

Ayrılık acısını anlatan sözleri bütün gece yuttum

Şafak soğuğuna kat kat bırakıyorum

[Enstrümantal]

[Kıta 3]

O zaman söyleyemediğim bir söz vardı

Rüyamda peşinden koşa koşa bir kelebeğe dönüştüm

Uyandığımda yastığımın yanı soğuk

Ay ışığından bile daha duru parlayan bir serinlik

Meğer en çok acıtan ayrılık değilmiş

Bu gönül düğümünü çözecek kimsenin gelmemesi

[Köprü]

Şafak öncesinin bu son nöbetinde hava ne kadar soğuk

Gözyaşları çıkar çıkmaz donup çatlıyor

O günkü vedanın ne olduğunu önceden bilseydim

Bu son vedaysa tutkuyla sarılmalı

Gün ağarmak üzere, rüzgâr hâlâ esiyor

Yüreğimdeki acıyla defterin sayfalarını dolduruyorum

Bu donup kalmış sözler

Önce ben senin yerine sözleri bir bir taşıyayım

[Kıta 4]

Perdenin dışındaki rüzgâr yavaş yavaş dindi

Kahvaltılık satanların sesleri sokağa doldu

Kalkıp yıkanmalı, saçımı taramalıyım

İçimdeki dertleri kendi dünyama kapatayım

Senin döneceğin o gün

Seher soğuğundaki iç döküşümden, tek sözcük bile ödün vermem

[Son Nakarat]

Yatağın yarısını örten sonbahar yorganı demir gibi soğuk

Eksilen ay perdenin gölgesini iyice eğik düşürüyor

Gözyaşları nasıl dayanıp da donmasın

Tam da duygular en yoğunken kolayca vedalaştık

Ayrılık acısını anlatan sözleri bütün gece yuttum

Şafak soğuğuna kat kat bırakıyorum

[Kapanış]

Gün ağardı, eksik ay hâlâ orada

Sanki kavuşmamızın bir parçası eksik