Görmüyor musun, Sarı Irmak’ın suyu gökten coşkuyla gelir; dalgaları kabararak dosdoğru Doğu Denizi’ne koşar, bir daha geri akmaz.

Görmüyor musun, büyük salondaki parlak aynada baştan başa ağarmış saçları；sabah daha kapkarayken nasıl da akşam olmadan kar gibi bembeyaz kesilmişler.

（Bu yüzden） insan hayatında gönlünce yaşadığı zaman doyasıya eğlenmeli, bu altın kadehi şarapsız bırakıp ayın karşısında boş tutmamalı.

Dünyaya gelen herkesin mutlaka kendine özgü bir değeri ve anlamı vardır，bin liang altın（varsın）bir çırpıda tükensin，yine de yeniden kazanılabilir。

Koyun pişirip sığır keselim，şimdilik keyfimize bakalım，（bugün）bir oturuşta gönlümüzce üç yüz kadeh içsek bile çok sayılmaz！

Üstat Cen，D竟anqiu dostum！Haydi için şarabı！Durmayın。

Bırakın size yüksek sesle bir şarkı söyleyeyim, lütfen kulak verip dikkatle dinleyin:

Gün boyu dağların ve denizlerin en seçkin yiyeceklerini yiyerek sürdürülen gösterişli hayatın ne değeri var? Yalnızca sarhoşlukta düş gibi yaşamayı, ayılmamayı isterim.

Eskiden beri bilgeler ve erdemliler hep ilgisizliğe uğrayıp yalnız kalmıştır; güzel adını sonraki kuşaklara bırakabilenler yalnızca içmeyi bilenlerdir.

Chen Prensi Cao Zhi'nin vaktiyle Pingle Köşkü'nde verdiği şöleni bilir misin, bir ölçeği binlerce para eden şarabı bile bol bol içmiş, ev sahibiyle konukların doyasıya eğlenmesini sağlamıştı.

Ey ev sahibi, neden paran az diyorsun？Sen şarap al gel de birlikte doyasıya içelim.

O değerli, beş çiçek desenli soylu atlar, bin altınlık pahalı tilki kürkleri de neymiş! Hizmetkârını çağır, hepsini alıp güzel şarapla değiştirsin; gel, çağlardan beri süren bu sonsuz kederi birlikte silelim!

将（qiāng）进酒：Eski yuefu başlıklarından biridir. 将, lütfen anlamında bir davettir.

君不见: Yuefu şiirlerinde sık kullanılan abartılı bir sesleniş; “Görmüyor musun?” anlamındadır.

天上来: Sarı Irmak, Qinghai’de doğar. Oranın rakımı çok yüksek olduğundan “gökten gelir” denmiştir.

“君不见高堂明镜悲白发，朝如青丝暮成雪。”dizesi: Yüksek salondaki parlak aynada kendi beyaz saçlarını görüp üzülmek. Dizelerin anlamı,“Görmez misin, yüce salondaki parlak aynada ak saçlarına yas tutanı; sabah kara ipek olan saçlar akşam kara dönüşür.” 高堂, yüksek ve büyük salon; 青丝, siyah saç demektir.

得意: İnsanın gönlünce yaşayıp mutlu olduğu zaman.

会须：tam da yapılması gereken。

岑夫子：Li Bai'nin yakın dostu Cen Xun.

丹丘生：Li Bai’nin yakın dostu Yuan Danqiu。

杯莫停: Kadehi durdurma. Bir metin varyantında “君莫停”, yani sen durma biçimindedir.

与君: Sizlere, sizler için. 君 burada Cen ve Yuan adlı iki kişiyi belirtir.

倾耳听：Bir başka aktarımda “侧耳听” biçimindedir; ikisi de kulak verip dinlemek anlamındadır.

钟鼓: Varlıklı ailelerin şölenlerinde müzik yapmak için kullanılan çanlar ve davullar.

馔（zhuàn）玉: Yiyeceklerin yeşim gibi güzel ve seçkin oluşunu anlatır.

不复醒：Bir daha ayılmamak；bazı nüshalarda “不用醒”（ayılmaya gerek yok）ya da “不愿醒”（ayılmak istememek）olarak geçer。

陈王: Chen Prensi Si unvanlı Cao Zhi’yi belirtir.

平乐: Bir seyir köşkünün adı. Luoyang’ın batı kapısı dışındaydı; Han döneminde zenginlerin ve ileri gelenlerin eğlence yeriydi.

恣：Dilediğince, kendini sınırlamadan.

谑（xuè）：Şakalaşmak。

言少钱：Bir başka aktarımda “言钱少” biçimindedir; ikisi de paranın az olduğunu söylemek anlamını taşır.

径须: Doğrudan, hiç çekinmeden.

沽：Satın almak.

五花马：Değerli atları belirtir. Bir yoruma göre tüyleri beş çiçekli desenler taşır; başka bir yoruma göre boynundaki uzun yele beş dilim biçiminde kesilmiştir.

尔：Sen.

销：Burada “消” ile aynı anlamdadır; yok olmak, sönmek.

«将进酒» (Haydi İçelim), Tang döneminden önceki yuefu şarkılarının başlıklarından biridir; bu başlık altındaki eserler çoğunlukla içki içmeyi ve yüksek sesle şarkı söylemeyi anlatır. Li Bai bu şiirde 「借题发挥」, yani mevcut konudan hareketle kendi duygularını dile getirme yoluna gider; kederini içkiyle bastırıp öfke ve coşkusunu açığa vurur. Şiir, Li Bai'ın boyun eğmez kişiliğini son derece canlı biçimde gösterir: Bir yandan kendine güvenen, mağrur ve bağımsızdır; öte yandan siyasi geleceği sarsılınca kendini zevklere bırakma eğilimi de sergiler. Şiirin bütünü görkemli bir coşku, dizginlenmemiş duygular ve akıcı bir dil taşır; okuru güçlü biçimde etkiler.

Bu şiir Li Bai'nin boyun eğmez kişiliğini son derece canlı yansıtır：Bir yandan kendine güveni tam, mağrur ve başına buyruktur；öte yandan siyasi geleceği sarsılınca kendini sınırsız eğlenceye bırakma isteğini açığa vurur. Şiirde Zhuangzi'nin yaşamdan sevinç duyma felsefesini yorumlayarak zenginliği, mevkiyi, azizleri ve bilgeleri küçümsediğini gösterir. Oysa doyasıya içip eğlenmesinin altında, yeteneğine değer verilmemesinin derin acısı yatar. Bütün şiir görkemli, duyguları özgür, dili akıcı ve son derece etkileyicidir; Li Bai “借题发挥”（konudan hareketle kendi derdini anlatma）yoluyla şaraba sığınıp kederini bastırır ve içindeki öfkeyi dile getirir.

Zaman akar gider, denize dökülen ırmak gibi bir daha dönmez; insan ömrü kısadır, sabahla akşam arasında kara saçların kara dönüşüne bakın. Yaşamın küçüklüğü çaresi olmayan bir trajedi gibi görünür; kederi giderebilen tek şey altın kadehlerdeki güzel şaraptır. İşte Li Bai’ye özgü hüzün budur: Hüzünlü ama görkemli, kederli ama ezilmeyen, son derece öfkeli ve aynı ölçüde coşkulu. Görünüşte insanın kolayca yaşlanışına, özündeyse yeteneğinin karşılığını bulamamasına hayıflanır. Şiir, göğün rüzgârını ve denizin yağmurunu önüne katıp okurun üzerine gelircesine iki grup paralel uzun dizeyle açılır; görkemli bir gücü vardır. “君不见黄河之水天上来，奔流到海不复回” — Görmez misin Sarı Irmak’ın suyunun gökten geldiğini, denize koşup bir daha dönmediğini. Li Bai o sırada Sarı Irmak’tan pek uzak olmayan Yingyang Dağı’ndadır; yükseğe çıkıp uzaklara baktığı için şiire Sarı Irmak’tan hareketle başlar. Kaynağı uzak, akışı uzun ve yükselti farkı büyük olan Sarı Irmak, gökten inercesine binlerce li boyunca çağlayıp doğuda denize yönelir. Bu görkemli manzara çıplak gözle bütünüyle görülemez; dolayısıyla Li Bai’nin hayal gücünden doğar, “自道所得”, yani kendi kavrayışını dile getirmesidir ve anlatımında abartı vardır. İlk dize büyük ırmağın gelişini, durdurulamaz gücünü; ikincisi gidişini, geri çevrilemezliğini anlatır. Bir yükselişle bir çekiliş, açılıp kapanarak yinelenen bir terennüm oluşturur; bu etki “黄河落天走东海” — Sarı Irmak gökten düşüp Doğu Denizi’ne koşar — gibi kısa tek dizelerde bulunmaz.

Hemen ardından gelen “君不见高堂明镜悲白发，朝如青丝暮成雪” — Görmez misin yüce salondaki parlak aynada ak saçlara duyulan kederi; sabah kara ipek olan saç akşam kara döner — ifadesi, bir dalga dinmeden ötekinin yükselişi gibidir. Önceki iki dize mekânsal, bu iki dizeyse zamansal bir abartıdır. İnsan ömrünün kısalığına yanar; fakat yaşamın kısa oluşuna üzüldüğünü ve insanın bir anda yaşlandığını doğrudan söylemek yerine “高堂明镜悲白发”, yani yüce salondaki parlak aynada ak saçlara kederlenmek der. Böylece aynaya bakıp iki şakağını okşayan, ama elinden bir şey gelmeyen kişinin hâli belirir. Gençlikten yaşlılığa bütün ömrü “朝” ve “暮”, yani sabahla akşam arasına sığdırarak zaten kısa olanı daha da kısaltır; bu, önceki iki dizede görkemli dalgaları daha da görkemli gösteren abartının ters yönlüsüdür. Böylece başlangıçtaki paralel uzun dizeler hem bir benzetme taşır — geri dönmeyen ırmak suyuyla ömrün kolayca geçişini anlatır — hem de karşıtlık yaratır; Sarı Irmak’ın büyüklüğü ve sürekliliği karşısında yaşamın küçüklüğü ve kırılganlığı belirginleşir. Bu başlangıç son derece kederlidir ama güçsüzlüğe düşmez; devlere yaraşır bir hüzün denebilir. Yüreği sarsan sanatsal gücü, uzun paralel dizelerle açılışın yarattığı görkemden de doğar. Şair bu açılış yöntemini sık kullanır. Örneğin “弃我去者，昨日之日不可留；乱我心者，今日之日多烦忧” — Beni bırakıp giden dünü tutamam; gönlümü karıştıran bugünse kaygılarla dolu — (《宣城谢朓楼饯别校书叔云》, Xuancheng’de Xie Tiao Kulesi’nde Metin Düzeltmeni Amca Yun’u Uğurlarken). Shen Deqian’ın “此种格调，太白从心化出”, yani bu üslup Taibai’nin yüreğinden doğar sözü, bunun ne denli yaratıcı olduğunu gösterir. Şiirde “君不见”, yani görmez misin seslenişinin iki kez kullanılması da duygusal yoğunluğu büyük ölçüde artırır; oysa yuefu şiirlerinde bu sesleniş genellikle yalnızca başta veya sonda bir kez görülür. Şiirde büyük açılış ve kapanışlardan söz edilir; bu, büyük bir açılıştır.

“夫天地者，万物之逆旅也；光阴者，百代之过客也”（《春夜宴从弟桃李园序》）: Gök ve yer, bütün varlıkların hanıdır; zaman, yüzlerce kuşağın gelip geçen yolcusudur. Bahar Gecesi Kuzenlerle Şeftali ve Erik Bahçesinde Ziyafet Önsözü'ndeki bu düşüncede keder kaçınılmaz olsa da karamsarlık Li Bai'nin yaradılışına yakın değildir. Ona göre insan yaşamında gönlünce bir an yakaladı mı pişmanlığa yer kalmaz; kendini sevince bırakmalıdır. Beşinci ve altıncı dizeler böylece bir dönüş yaratır; keder, sevinç ve neşeye döner. Buradan “杯莫停”, kadeh durmasın, sözüne kadar şiirin duygusu giderek taşkınlaşır. “人生达命岂暇愁，且饮美酒登高楼”（《梁园吟》）: İnsan yazgısını kavradığında kederlenmeye vakti mi kalır; gel güzel şarap içip yüksek kuleye çıkalım. Liang Bahçesi Ezgisi'ndeki gibi, eğlenmek içkisiz olmaz; böylece asıl konuya girilir. Ancak dizede kadehin içindekiler doğrudan söylenmez; “金樽”, altın kadeh, ve “对月”, aya karşı, gibi imgeli anlatımlarla mecaz öne çıkarılır, içki içmek daha da şiirselleştirilir. Doyasıya içip coşmak gerektiği doğrudan söylenmek yerine “莫使”, bırakma, ile “空”, boş, ifadelerinin oluşturduğu çifte olumsuzlamayla anlatılır; böylece vurgu güçlenir. “人生得意须尽欢”, yaşam gönlünce giderken sevincini sonuna dek yaşamalısın, sözü anı yaşayıp eğlenme düşüncesini övüyor gibidir; ancak bu yalnızca bir hayaldir. Şair o sırada sıkıntılıdır, isteklerine ulaşamamıştır. “凤凰初下紫泥诏，谒帝称觞登御筵”（《玉壶吟》）: Anka ilk kez mor mühürlü fermanı indirdiğinde, imparatoru görüp kadeh sunarak hükümdarın sofrasına katıldım. Yeşim İbrik Ezgisi'nde anlattığı gibi, fermanla başkente çağrıldığı ve imparatorun ziyafetine katıldığı sırada dileğine kavuşmuş gibi görünür; ancak o da bir hayalden ibarettir. Sonra “弹剑作歌奏苦声，曳裾王门不称情”（《行路难·其二》）: Kılıcımı tıngırdatıp acı bir şarkı söylerim; hükümdar kapılarında eteğimi sürümek gönlüme uymaz. Yolun Güçlüğü'nün ikinci şiirindeki bu sözler, eskiden Mengchang Bey'in yanında konuk olan Feng Xuan'a dayanır. Feng Xuan kendisine yeterince saygı gösterilmediğini düşünüp başlangıçta sık sık kılıcını tıngırdatarak şarkı söyler, geri dönmek istediğini belirtirdi. Li Bai, “平交王侯”, beylerle ve hükümdarlarla eşit düzeyde dostluk kurmak, isterdi; oysa Chang'an'daki güçlü kişiler onu önemsemezdi. Feng Xuan göndermesiyle kendi durumunu anlatır. Demek ki burada da gönlünce bir başarı yoktur; olan, düş kırıklığı ve öfkedir.

Fakat burada karamsarlığa gömülmez. Şair, iyimser ve mücadeleci bir sesle yaşamı ve kendini olumlar: “天生我材必有用”, yani “Doğuştan gelen yeteneğimin mutlaka bir yararı olacaktır”; bu, insana ritim tutarak hayranlığını belirtme isteği veren bir dizedir. “有用”, yani “yararlı”, ile “必”, yani “mutlaka”, son derece güçlü bir özgüven taşır; neredeyse insanın değerine ilişkin bir bildiridir ve bu kişi——“我”, yani “ben”——büyük harflerle yazılmayı hak eder. Böylece görünüşte olumsuz tavrın içinden, yeteneği tanınmamış olmasına rağmen toplumsal yaşama katılmayı arzulayan olumlu öz açığa çıkar. Tam da “长风破浪会有时”, yani “Güçlü rüzgârla dalgaları yaracağım gün elbet gelecek”, sözündeki gibi, ideallerini gerçekleştireceği gün mutlaka gelecektir; böyle bir gelecek için doyasıya içip yüksek sesle şarkı söylemeli, para harcamanın ne önemi var? “千金散尽还复来！” yani “Bin altını tüketsem de yeniden gelir!” Bu da yüksek özgüven taşıyan şaşırtıcı bir dizedir. Paranın buyruğuna girmeden paraya hükmetmek, sıradan insanları hayrete düşürmeye yeter. Şiir şairine benzer; onun “曩者（过去）游维扬，不逾一年（不到一年），散金三十余万” (Geçmişte Weiyang'da dolaşırken bir yıldan kısa sürede üç yüz binden fazla para harcadım) deyişini düşününce («上安州裴长史书», Anzhou Başkâtibi Pei'ye Mektup), bunun ne büyük bir cömertlik olduğu anlaşılır. Dolayısıyla bu dizenin özüne işlemiş taşkın yüceliğin en küçük payına bile gösteriş yapanlar erişemez.

Bu görkeme uygun olarak yazar büyük bir şölen betimler; bu, kesinlikle “菜要一碟乎，两碟乎？酒要一壶乎，两壶乎？”, yani yemek bir tabak mı iki tabak mı, şarap bir testi mi iki testi mi olsun diye sorulan bir sofra değildir. Bunun yerine hayvanlar bütün bütün “烹羊宰牛”, yani koyunlar pişirilip sığırlar kesilir; “三百杯”, üç yüz kadeh içmeden durulmaz. Şölendeki gönlünce eğlenme atmosferi, dizelerde görkemli ve güçlüdür. Burada dizginsiz duygu doruğa yaklaşır, şiirin ezgisi hızlanır. Şairin gözleri bulanmış, kulakları kızarmış sarhoş hâli kâğıtta canlanır; sanki yüksek sesle “岑夫子，丹丘生，将进酒，杯莫停！”, yani Üstat Cen, dostum Danqiu, haydi için şarabı, kadehler durmasın diye seslendiği duyulur. Birkaç kısa cümlenin ansızın katılması ritmi çeşitlendirmekle kalmaz, sofradaki konuşmanın sesini de son derece canlı yansıtır. Hem kendisini anlayan dostlara hem de içkide kendine denk kişilere rastlamıştır; yalnızca “忘形到尔汝”, yani resmiyeti unutup senli benli olmakla kalmaz, şiir yazdığını bile unutur. Kaleminden çıkan şiir yeniden hayata dönüşür gibidir; üstelik “与君歌一曲，请君为我倾耳听”, yani size bir şarkı söyleyeyim, lütfen bana kulak verin der. Sonraki sekiz dize, şiirin içindeki şarkıdır. Bu olağanüstü derecede şaşırtıcı kurgu, bütünüyle ilhamın eseridir.

“钟鼓馔玉”, zengin ve soylu yaşamı anlatır; varlıklı evlerde yemek sırasında çan çalınıp kazanlar dizilir, yiyecekler yeşim kadar güzeldir. Ancak şair bunu “不足贵”, değer vermeye değmez, sayar ve açıkça “但愿长醉不复醒”, yalnız sonsuza dek sarhoş kalıp bir daha ayılmamayı dilerim, der. Burada şiirin duygusu taşkınlıktan öfkeli bir coşkuya açıkça döner. Bu, yalnız içkiliyken söylenen çılgın sözler değil, içkiyle açığa çıkan gerçeklerdir. Doğuştan sahip olduğu işe yarar yetenekleriyle yüksek devlet makamlarına ulaşmalı, hızla yükselmeliydi; oysa “大道如青天，我独不得出”（《行路难》）: Büyük yol mavi gök kadar geniştir, yalnız ben çıkış bulamam; Yolun Güçlüğü'ndeki bu sözler onun durumunu anlatır. Zenginliği ve yüksek mevkiyi değersiz sayması öfkesindendir. Ardından gelen, eskiden beri ermişlerle bilgelerin yalnız kaldığını söyleyen iki dize de öfkeli sözlerdir. Li Bai bir zamanlar “自言管葛竟谁许”, kendimde Guan Zhong ile Zhuge Liang'ın yeteneği var desem de buna kim inanır, diye iç çekmiştir. Guan Zhong'un yeteneğine, Zhuge Liang'ın bilgeliğine sahip olduğunu söyler ama kimse inanmaz; bu yüzden eskileri yalnız diye anarken kendi yalnızlığını da dile getirir. Ancak bu nedenle sarhoşluk içinde yaşayıp düş içinde ölmeyi, sonsuza dek ayılmamayı ister. Burada şair, eskilerin şarap kadehiyle kendi içinde birikmiş acıyı yatıştırmaktadır.

“唯有饮者留其名” (Yalnız içenlerin adı kalır) denilince örnek olarak “陈王”, yani Chen Prensi Cao Zhi gösterilir. Ayrıca onun 《名都篇》 eserindeki “归来宴平乐，美酒斗十千” dizesi dönüştürülerek kullanılır: Döndüğümüzde Pingle'de şölen kurarız, güzel şarabın bir dou'su on bin eder. Geçmişte nice içki tutkunu varken özellikle Chen Prensi'nin seçilmesi, Li Bai'nin kendisini öteden beri olağanüstü görmesinden ayrı düşünülemez. Onun örnek aldığı kişiler Xie An gibi yüksek konumdaki şahsiyetlerdir; bunlar arasında içkiyle bağı daha güçlü olan Chen Prensi'dir. Böyle yazmak şiire görkem katar ve önceki bölümün son derece kendinden emin sesiyle tutarlıdır. Üç Krallık dönemi şairi Cao Zhi, 《名都篇》 eserinde Luoyang'daki şölenleri şöyle anlatır: “归来宴平乐，美酒斗十千。” Yani dönüşte Pingle'de şölen kurulur, güzel şarabın bir dou'su on bin eder. Cao Zhi'nin yeteneği için “才高八斗” denir; Liu Song dönemi edebiyatçısı Xie Lingyun şöyle söylemiştir: “天下才有一石，曹子建独占八斗，我得一斗，天下共分一斗。” Anlamı: Dünyadaki yetenek toplam bir shi ise Cao Zijian tek başına sekiz dou'suna sahiptir, bana bir dou düşer, kalan bir dou'yu da bütün dünya paylaşır. Cao Zhi büyük bir yeteneğe ve sıradan olmayan amaçlara sahip olsa da siyasette öz ağabeyi Wei İmparatoru Wen, Cao Pi tarafından baskıya uğramış, keder içinde isteklerini gerçekleştirememiştir. Chen Prensi Cao Zhi, Cao Pi ve Cao Rui dönemlerinde sürekli kuşkuyla karşılanmış, amaçlarını hayata geçirememiştir; bu da şairin ona yakınlık duymasını sağlar. Önce “古来圣贤” (geçmişin bilgeleri ve erdemlileri), sonra Chen Prensi Cao Zhi anılır; sayfanın tamamı haksızlığa duyulan öfkeyle dolar. Şiir başlangıçta yalnız yaşam üzerine düşünüyormuş ve siyasete değinmiyormuş gibi görünse de aslında bütünü derin ve geniş bir keder, öfke ve kendine inançla doludur. Şiirin duygusunun kederli olduğu hâlde yıkıcı olmamasının, keder içinde görkem kazanabilmesinin kaynağı budur.

İçindeki derin duyguyu azıcık açtıktan sonra yeniden şaraptan söz eder，içme coşkusu daha da yükselir。Sonraki dizelerde şiirin duygusu yeniden taşkınlığa yönelir，giderek daha da coşar。“主人何为言少钱”（Ev sahibi neden parasının az olduğunu söylüyor），hem“千金散尽”（bin altını tüketmek）dizesine karşılık verir，hem de bilerek ani bir dönüş yaratarak son görkemli sözleri hazırlar：bin altın tükenmiş olsa bile，güzel şarap uğruna değerli hazineleri——“五花马”（postu beş çiçek deseni taşıyan soylu atı）、“千金裘”（bin altınlık kürkü）elden çıkarmaktan kaçınmamak，iyice sarhoş olana dek içmek gerekir。Bu sonun güzelliği yalnızca“呼儿”（uşağa seslenmek）、“与尔”（seninle）ifadelerinin iddialı tonunda değildir；şairin o anda kendisinin de fark etmemiş olabileceği，konuğun ev sahibi gibi davrandığı dizginsiz bir tavır da taşır。Şairin dostlarınca içmeye çağrılmış bir konuk olduğunu unutmamalıyız，oysa şimdi başköşeye kurulmuş，buyruklar vererek kürkün ve atın rehin bırakılmasını önermektedir，öyle ki“主人”（ev sahibi）kimdir kestirmek güçleşir。Romantik renk son derece yoğundur。Bu dobra sözler，ancak görgü kurallarına aldırmayan yürekli ve yakın dostlar arasında söylenebilir。Şiirin coşkusu burada doruğa ulaşır，insanı hayranlıkla okuyup söylemeye，hatta“手之舞之，足之蹈之”（elleriyle dans edip ayaklarıyla ritim tutmaya）sevk eder。Duygu henüz bitmemişken şiir sona erer，ansızın“与尔同销万古愁”（seninle çağlar boyu süren kederi birlikte silelim）dizesi fışkırır；bu，başlangıçtaki“悲”（hüzün）ile birleşir，üstelik“万古愁”（çağların kederi）daha derin bir anlam kazanır。“白云从空，随风变灭”（boşlukta beliren beyaz bulutların rüzgârla değişip kaybolması）gibi bu son，şairin kabarıp alçalan duygu selini açıkça gösterir。Bütün şiire bakıldığında gerçekten büyük yükselişler ve düşüşler görülür，böylesi ancak dev bir kalemin işidir。

《将进酒》（Haydi İçelim）çok uzun değildir, ama türlü seslerle örülmüş, olağanüstü bir görkeme sahiptir. Güçlü ve dolgun anlatımıyla, en derin acı ve öfkeyi taşkın bir coşkuya dönüştürür; dili son derece özgürken aynı zamanda sağlam ve ölçülüdür. Şiirin çağları sarsan heybeti ve gücü, kuşkusuz abartı tekniğiyle de ilişkilidir. Örneğin “千金”（bin altın）、“三百杯”（üç yüz kadeh）、“斗酒十千”（bir dou şaraba on bin para）、“千金裘”（bin altınlık kürk）、“万古愁”（çağlar boyu keder）gibi büyük sayıları tekrar tekrar kullanarak yiğitçe bir şiir duygusu yaratır. Buna rağmen boş ve şişirilmiş gelmez; bunun kaynağı, derin ve dolu iç duygusu, içki sözlerinin altında dalgalar gibi kabaran bastırılmış öfkedir. Ayrıca eser boyunca büyük yükseliş ve düşüşler vardır; şiirsel duygu bir daralır bir genişler, kederden sevince, taşkınlığa, öfkeye, yeniden taşkınlığa geçer ve sonunda “万古愁”（çağlar boyu keder）üzerinde düğümlenerek başlangıca karşılık verir. Büyük bir ırmağın akışı gibi hem görkemli hem kıvrımlıdır; serbestçe açılıp kapanan anlatımı muazzam bir güç taşır. Şarkı içine şarkı yerleştiren yapısı da olağanüstü bir ustalık ve “绝去笔墨畦径”（alışılmış yazı yollarından bütünüyle sıyrılma）inceliği gösterir; bu düzeye ne kasıtlı süsleme ve yontmayla ne de gelişigüzel yazmakla ulaşılabilir. Şiirde esas olarak yedi karakterli dizeler kullanılır; bunlar üç, beş ve on karakterli dizelerle kırılarak son derece değişken ve iç içe geçmiş bir yapı oluşturur. Dizeler çoğunlukla serbest akışlıdır, fakat “岑夫子，丹丘生”（Üstat Cen, Danqiu dostum）ve “五花马，千金裘”（beş çiçekli at, bin altınlık kürk）gibi kısa koşut ifadelerle bezenir. Ritim hızlanıp yavaşlayarak sürekli değişir; anlatım coşkuludur, ama basitliğe düşmez.