Çit Dibindeki Işıkta Yolcunun Düşü

[Giriş]

[Kıta 1]

Çin şemsiyesi ağacının yaprakları sonbahar rüzgârında hışırdıyor

Dalga dalga serinlik yanıma geliyor

Irmağın yüzeyi yavaşça karardı

Akşam rüzgârı misafir kaldığım pencerenin önünden geçiyor

Yol çantam ahşap masanın bir köşesinde

Bir evin yemek kokusu geliyor aklıma

[Nakarat Öncesi]

Meğer gurbet yollarının yakını da uzağı da varmış

Gündelik bir söz, içimde yankılanır

[Nakarat]

Bir ışık ödünç alıp, içimdeki memleketi göreyim

Bir gece ödünç alıp, sonbahar rüzgârının revaktan geçişini dinleyeyim

O küçücük ışık halkası

Konuğun yüreğini usulca aydınlatır

Ben hâlâ gurbet penceresinin başındayım

Yine de eve dönüşün yönünü hatırlayabiliyorum

[Kıta 2]

Çitin öte yanında soluk bir ışık belirdi

İki küçük siluet duvarın dibine sokulmuş

İncecik otlar geceyi usulca aralıyor

Bir böcek sesi, hemen çitin yanında

Onlar yalnızca bu geceyi bekliyor

Bense eski günlerin seslerini duyuyorum

[Nakarat Öncesi]

Kim bıraktı çocukluğunu otların üstünde

Bir kandilin ışığı, hâlâ eskisi gibi

[Nakarat]

Bir ışık ödünç alıp, içimdeki memleketi göreyim

Bir gece ödünç alıp, sonbahar rüzgârının revaktan geçişini dinleyeyim

O küçücük ışık halkası

Konuğun yüreğini usulca aydınlatır

Ben hâlâ gurbet penceresinin başındayım

Yine de eve dönüşün yönünü hatırlayabiliyorum

[Enstrümantal]

[Kıta 3]

Çocukken ben de böcek seslerini dinlemeyi severdim

Ot yapraklarının başında o küçücük sesi beklerdim

Avlu küçük ama gece ışıl ışıl

Kapının içinde biri beni yanına dönmeye çağırıyor

Şimdi aramızda nice nehir var

Ancak şimdi anladım sıradan olanın da saklanmaya değer olduğunu

[Köprü]

Benim için uzakları aydınlatmana gerek yok

Bırak küçük lamba, yalnızca o çiti aydınlatsın

Rüzgâr yine rüzgâr gece yine gece

Irmağın üzerinde hâlâ hafif bir serinlik var

Gönderilmemiş o hâl hatır soruşlar

Bu an yavaş yavaş ağırlık kazanıyor

Hâlâ gurbet yolunun ortasında duruyorum

Ama gönlüm evin nasıl olduğunu bilir

[Kıta 4]

Çocuk lambayı otlara yaklaştırıyor

Yanıp sönerek patikanın yanını aydınlatıyor

Özlemimi usulca kaldırıp saklıyorum

Göğsümdeki sıcak yerine geri koyuyorum

Yarın sabah gün ışığı nehre vurduğunda

Yine de bu küçücük ışığı yüreğimde taşıyacağım

[Son Nakarat]

Bir ışık ödünç alıp, içimdeki memleketi göreyim

Bir gece ödünç alıp, sonbahar rüzgârının revaktan geçişini dinleyeyim

O küçücük ışık halkası

Konuğun yüreğini usulca aydınlatır

Ben hâlâ gurbet penceresinin başındayım

Yine de eve dönüşün yönünü hatırlayabiliyorum

[Kapanış]

Gece derin, çitin yanında hâlâ bir kandil var

Bırak sonbahar rüzgârı, yurt özlemini usulca bir yere bıraksın