แสงจันทร์สว่างทอดอยู่หน้าเตียง ในภวังค์นึกว่าพื้นปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็ง เงยหน้ามองจันทร์กระจ่างบนฟ้า ครั้นก้มหน้าลง ก็คิดถึงบ้านเกิดอันไกลโพ้น

静夜思：ความคิดคำนึงที่เกิดขึ้นในค่ำคืนอันสงบ 疑：คิดว่า หรือเข้าใจผิดว่า 举头：เงยหน้า 思：คิดถึง

“霜” หรือน้ำค้างแข็งเป็นภาพลวงตาที่เกิดจากแสงจันทร์ ในบทอาจมิได้มีน้ำค้างแข็งจริง ความหมายเฉพาะของ 床 มีข้อถกเถียงต่างกันมาแต่โบราณ การอ่านไม่จำเป็นต้องยึดรูปแบบห้องเรือนแบบใดเพียงแบบเดียว。

หน้านี้ใช้ฉบับแพร่หลายที่เขียนว่า “床前明月光” หรือแสงจันทร์กระจ่างหน้าเตียง และ “举头望明月” หรือเงยหน้ามองจันทร์กระจ่าง ส่วนฉบับพิมพ์สมัยซ่งและฉบับอื่นมีข้อความ “床前看月光” หรือมองแสงจันทร์หน้าเตียง และ “举头望山月” หรือเงยหน้ามองจันทร์เหนือขุนเขา

แนวทางอ่านผลงาน：กลอนห้าอักษรสี่วรรคนี้เริ่มจากเห็นจันทร์กลางคืนแล้วไปสู่ความคิดถึงบ้าน ไม่บอกเส้นทางการเดินทางหรือเวลาที่จากบ้าน แต่กลั่นความรู้สึกชั่วขณะออกมา ทำให้ผู้อ่านในสภาพชีวิตต่างกันสัมผัสความรู้สึกเมื่ออยู่ไกลถิ่นเกิดได้

“疑” (นึกว่า) ทำให้ตอนต้นมีความรู้สึกที่ยังไม่กระจ่างเต็มที่ โทนขาวใสที่แสงจันทร์คล้ายน้ำค้างแข็งยังส่งความเย็นของคืนสงัดออกมา。กวีไม่ได้ทุ่มบรรยายแสงจันทร์ แต่ปล่อยให้ทิวทัศน์กระตุ้นความรู้สึกอย่างเป็นธรรมชาติ。

“举头” กับ “低头” คือเงยหน้าและก้มหน้า ขึ้นหนึ่งลงหนึ่ง เป็นท่าทางเล็กน้อย แต่ทำให้การเคลื่อนจากจันทร์สว่างตรงหน้าไปสู่บ้านเกิดในใจสมบูรณ์ ตอนจบไม่อธิบายเนื้อหาของความคิดถึงอีก ภาษากระชับหมดจดเก็บอารมณ์ค้างอันยืดยาวไว้