Baharın gelişi gidişi hep bir sözleşmeye bağlı gibidir，güneş yükseldikçe uyku bastırır，yine baharın dönüş mevsimidir。İnce yağmur sazların taze sürgünlerini büyümeye iter，doğu rüzgârı da söğüt tellerini yeşile boyar。Yoğun sis uzaktaki denizin rengini yutmuş gibidir，hafif kırağıysa çiçekli dalları hâlâ örseler。Şu anda ben，dağların başıboş konuğu，çiçeklerle sarhoşum，çiçekler arasında sarhoş yatarken bile muhtemelen bunun hiç farkına varmam。

有期：Belirli bir mevsimi veya kararlaştırılmış zamanı olmak. 归时：Baharın gelişi ve gidişiyle ilişkilidir; çeviri baharın dönüşündeki mevsim anlamını korur, bunu şairin belirli bir eve dönüşü olarak kesinleştirmez.

芦笋: Kamışın taze filizleri; mutlaka bugün sebze olarak tüketilen kuşkonmaz anlamına gelmez. 剉（cuò）: Zedelemek, zarar vermek. 犹自: Hâlâ. 野客: Kırların, dağların insanı; yazarın kendini adlandırma biçimi.

Özgün metin sayfasındaki satır sonları şiirin dizeleriyle tam örtüşmez; yedi karakterli sekiz dize olarak kesintisiz okunmalıdır.

Eser rehberi：Fang Gan, bahardaki büyümeyi dinmeyen soğukla birlikte anlatır ve sonunda çiçekler arasında sarhoş yatmanın huzuruna varır. Şiir bahar günlerini yalnızca sıcak göstermez; ince yağmur, yoğun sis ve hafif kırağı birlikte mevsimin daha karmaşık bir duyumunu oluşturur.

“催” ve “染”, hızlandırmak ve boyamak, baharın bitkileri harekete geçiren gücünü; “吞” ve “剉”, yutmak ve kesip parçalamak ise sisle kırağının örtmesini ve zararını anlatır. İki fiil grubu arasındaki gerilim, bahar manzarasına çeşitlilik kazandırıp tekdüzeliği önler.

Son beyit，önce dikkatle incelenen manzarayı çiçeklerle sarhoş olmuş bir insana geri verir。Şiirin baharı açıklamasından çok，insanın baharda gözlemden kendini unutuşa geçişini kaydettiği söylenebilir。