Eşsiz güzellikte bir kadın, boş ve sessiz bir vadide inzivada yaşıyor. Aslında iyi bir ailenin kızı olduğunu, ailesi çökünce otlar ve ağaçlar arasına düştüğünü söylüyor. Guanzhong eskiden savaşa uğramış, kardeşleri acımasızca öldürülmüş; ailesinden birinin yüksek devlet görevi yapmış olması neye yarar, yakınlarının kemiklerini bile geri alamamış.

Dünya hali düşüşe geçmiş aileleri dışlar，her şey rüzgârda dönen mum alevi gibi durmadan değişir。Kocası da vefasız bir adamdır，yeşim gibi güzel yeni bir sevgiliye tutulmuştur。Gülibrişim bile vaktinde açılıp kapanmayı bilir，mandarin ördekleri de yalnız konaklamaz；oysa o yalnız yeni sevgilinin gülüşünü görür，eskisinin ağlayışını nereden duysun。

Dağdaki kaynak suyu başlangıçta durudur, ama dağdan çıkınca bulanabilir. Hizmetçi kız mücevherleri satıp döner; kadın sarmaşıkları çekerek saz kulübeyi onarır. Kopardığı çiçekleri saçına takmaz, ama topladığı servi dalları iki elini doldurur. Hava soğuktur, zümrüt rengi yenleri de incedir; gün batarken tek başına uzun bir bambuya yaslanır.

绝代: Çağında eşi benzeri olmayan. 良家子: Saygın, temiz geçmişli bir ailenin kızı. 零落: Yaşam koşullarının kötüleşmesi, savrulup durmak. 骨肉: Burada hem yakınları hem onların kalıntılarını anlatır.

转烛: Mum ışığının sallanıp yer değiştirmesi; değişkenliği simgeler. 合昏: Küstüm otu ailesinden albizya; yaprakları gündüz açılıp gece kapanır. 新人、旧人: Yeni sevgili ve terk edilmiş ilk eş.

“在山泉水清” ile başlayan iki dize：Pınar suyunun duruluğu ve bulanıklığıyla koşullar ve ahlaki tutum anlatılır; güzel kadının kendi ilkelerine bağlılığını ifade etmesi olarak okunabilir, coğrafi konumla insanın ahlakını mekanik biçimde eşitlemek uygun değildir.

萝：Tırmanıcı bitkiler. 盈掬（jū）：İki avucu doldurmak. 修竹：Uzun boylu bambular.

Eser rehberi: Du Fu, savaşın yıkımını yaşamış ve ardından kocası tarafından terk edilmiş bir kadın üzerinden, toplumsal çalkantılar içindeki bireysel acıyı ve kişinin kendini koruyuşunu anlatır. Şiirdeki kişinin gerçek hayatta tek bir karşılığı olup olmadığını kesinleştirmek gerekmez; önemli olan, anlatının onun yaşadıklarını ve ruh hâlini nasıl görünür kıldığıdır.

İlk yarıda güzel kadın kendini anlatır; ailesinin yıkılışıyla evlilikte ihanete uğrayışı üst üste eklenir. İpek ağacıyla mandarin ördekleri doğadaki varlıklar olsalar da vefasız insanlardan daha sadık görünürler; aradaki karşıtlık çok belirgindir.

İkinci yarı artık acıyı tekrar tekrar dile getirmez; inci satmak, evi onarmak, servi toplamak gibi hareketleri anlatır. Sondaki “天寒” (hava soğuk) ve “日暮” (gün batıyor), ortamın serin ıssızlığını artırırken yeşil giysi kolları ve uzun bambular birlikte kişinin duru zarafetini korur. Onuru duruşuyla ortaya çıkar; bu, doğrudan övgüden daha kalıcı bir tat bırakır.