Küçük Köşkte Kalan Bahar

[Giriş]

[Kıta 1]

Küçük konağın penceresini rüzgâr yine itip açtı

Eski avlunun çiçekleri düşümde bir gecede açtı

Anıları katlayıp upuzun bir ırmak yaptım

Ama geri götürecek bir kayık bulamıyorum

[Nakarat Öncesi]

Bir zamanlar tuttuğum her şey yankıya dönüştü

Yalnız ay ışığı eskisi gibi soğuk

[Nakarat]

Küçük köşk hâlâ bahar rüzgârını duyuyor

Ama yüreğimdeki şehrin kapıları kapalı

Pencere önünden geçen bulutlara sormak istiyorum

Eski dost için bir kandil getirdin mi hiç

Küçük köşk hâlâ bahar rüzgârını duyuyor

Dünü geri getiremiyor acıyı da dağıtamıyor

[Çalgısal Ara]

[Kıta 2]

Korkuluğun üzerindeki gölge yavaş yavaş eskiyor

Rüyamdaki insanlar ayrı ayrı sonbaharlarda kaldı

Sonunda akan suyu sorgulamamayı öğrendim

Yalnızca bir adı uzun uzun alçak sesle mırıldanıyorum

[Nakarat Öncesi]

Bir zamanlar tuttuğum her şey yankıya dönüştü

Yalnız ay ışığı eskisi gibi soğuk

[Nakarat]

Küçük köşk hâlâ bahar rüzgârını duyuyor

Ama yüreğimdeki şehrin kapıları kapalı

Pencere önünden geçen bulutlara sormak istiyorum

Eski dost için bir kandil getirdin mi hiç

Küçük köşk hâlâ bahar rüzgârını duyuyor

Dünü geri getiremiyor acıyı da dağıtamıyor

[Köprü]

Hikâyenin sonunu artık ben yazmayacaksam

Dilerim biri benim yerime sıradan bir güneşli günün kıymetini bilir

Görkem incecik bir kâğıt sayfasına çekildiğinde

Ancak o zaman gördüm dünyadaki en hafif şefkati

[Son Nakarat]

Küçük köşk hâlâ bahar rüzgârını duyuyor

Ama yüreğimdeki şehrin kapıları kapalı

Pencere önünden geçen bulutlara sormak istiyorum

Eski dost için bir kandil getirdin mi hiç

Küçük köşk hâlâ bahar rüzgârını duyuyor

Dünü geri getiremiyor acıyı da dağıtamıyor

[Kapanış]

Pencere önündeki ay küçük köşkün üzerinden yavaşça geçiyor

İç çekişimi uzun geceyle usulca yolluyorum